Τουρκικός στρατός. Αλήθειες και υπερβολές για τον 11ο στον κόσμο

τουρκικός στρατός

Πολεμικά σενάρια τα οποία προκαλούν ανησυχία στον Έλληνα διακινούνται καθημερινά. Τα σενάρια αυτά κάνουν λόγο για τουρκική υπεροπλία και καλό είναι να δούμε τι πραγματικά ισχύει και τι όχι για τη γειτονική μας χώρα. Ο τουρκικός στρατός τι ισχύ έχει;

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Επειδή όλα ξεκινούν από την οικονομία ας αναφέρουμε ότι η Τουρκία έχει Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν σχεδόν 3,5 φορές μεγαλύτερο από την Ελλάδα (στοιχεία ΔΝΤ). Σε σύγκριση όμως με τον υπόλοιπο κόσμο η οικονομική της επιφάνεια είναι σχετικά μικρή. Το ΑΕΠ της είναι λιγότερο από το μισό του αντίστοιχου της Ρωσίας και κάτι περισσότερο από το μισό εκείνου της Ισπανίας. Βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, η Ελβετία, ενώ υπολείπεται του αντίστοιχου μεγέθους της Ολλανδίας.

Από τα 740 δισεκατομμύρια δολάρια του ΑΕΠ της, “επενδύει” τα 19 σε στρατιωτικές δαπάνες (SIPRI 2018). Σίγουρα απέχει πολύ από το να χαρακτηρίσει την τουρκική οικονομία ως “οικονομία πολέμου”. Αντιπροσωπεύει το 2,6% (το μέγιστο) του ΑΕΠ. Σε αναλογία να θυμίσουμε ότι το προπολεμικό έτος 1938 η Γερμανία κατέθετε στις στρατιωτικές δαπάνες το 17% του ΑΕΠ της και η Μεγάλη Βρετανία το 8%.

Το βασικό βέβαια είναι το πού πάνε τα χρήματα αυτά.

ι στρατιωτικές δαπάνες της Τουρκίας είναι παραπλήσιες με τις αντίστοιχες της Ισπανίας. Με αυτό το ύψος δαπανών η Ισπανία διατηρεί 120.000 επαγγελματικό στρατό, χωρίς εφεδρείες, ένα σκάφος του μεγέθους του Anadolu, δύο πλοία αμφιβίου πολέμου, 11 φρεγάτες και μόλις 3 υποβρύχια. Στον αέρα η Ισπανία συντηρεί μια μάχιμη δύναμη 142 αεροπλάνων (μισά F-18 και μισά Typhoon).

Αντίστοιχα η Τουρκία διατηρεί έναν εξαιρετικά βαρύ στρατό ξηράς με 360.000 ενεργούς στρατιώτες, 380.000 εφέδρους και 13.000 περίπου τεθωρακισμένα κάθε είδους. Ένα ναυτικό με 12 υποβρύχια, 16 φρεγάτες και 10 κορβέτες (σε αναμονή του Anadolu) και μία αεροπορία με 245 F-4 και F-16. Είναι προφανές ότι με αυτό το ύψος των δαπανών οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις δεν βρίσκονται στην πλέον ετοιμοπόλεμη κατάσταση.

Εκκρεμεί και εκεί η ανανέωση του αεροπορικού στόλου, η αντικατάσταση πλοίων που κατασκευάστηκαν στην δεκαετία του 1980 (οι 8 φρεγάτες Oliver Hazard Perry, οι κορβέτες D’ Estiennes d’ Orves).

Τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τουρκικός στρατός, τα αντιμετωπίζει και ο ελληνικός

Τέλος δεν πρέπει να παραβλέπουμε πως ο κατοχικός στρατός στην Κύπρο, η εμπλοκή στη Συρία και τη Λιβύη, η συνεχής προσπάθεια ελέγχου των κουρδικών περιοχών, όλα αυτά είναι τεράστια ποσά για την τουρκική οικονομία. Ο τουρκικός στρατός δηλαδή είναι ακριβός.

Μια ένδειξη γι αυτό είναι ο πρόσφατος περιορισμός της στρατιωτικής θητείας σε τρόπο ώστε να εξοικονομηθούν κονδύλια για τις μικρότερες μεν, πλέον αξιόμαχες δε, μονάδες. Φυσικά υπάρχουν όλα αυτά τα επικοινωνιακά για τουρκικά μαχητικά 5ης γενιάς, για αντιτορπιλικά των 7.000 τόνων και πολλά άλλα.

Θυμίζουμε πως οι αναλυτές της ιστοσελίδας Globalfire για το 2020 τοποθετούν τον τουρκικό στρατό στη θέση 11. Μετά την Αίγυπτο, ακολουθούν η Βραζιλία στη 10η θέση και η Tουρκία στην 11η, με την Ιταλία και τη Γερμανία να ακολουθούν. 

Είναι σαφές πως δεν πρέπει να δημιουργούνται εντυπώσεις στους Έλληνες πολίτες. Ο τουρκικός στρατός είναι ισχυρός όχι ανίκητος.

Ο Ερντογάν έχει ανοίξει πολλά μέτωπα και η οικονομική αιμορραγία είναι μεγάλη.

H Ελλάδα τι μπορεί να κάνει;

Δεν παραβλέπουμε και την ανάλυση του Ιωάννη Κονδύλη που αναφέρει πως:

…σε περίπτωση σύρραξης, η ελληνική πλευρά, ακόμα κι αν θα επιθυμούσε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο με ένα προληπτικό χτύπημα, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι θα έβρισκε τον κορμό των αεροπορικών του δυνάμεων στα πλησιέστερα αεροδρόμια. Το κρίσιμο τούτο πρόβλημα λύνεται μόνον με πυραυλικά συστήματα κατάλληλου βεληνεκούς καί με ουσιώδεις δυνατότητες ανεφοδιασμού των ελληνικών αεροπλάνων στον αέρα (π.χ. μεταξύ Κρήτης και Κύπρου). 

Τα πράγματα θα ήσαν πολύ απλούστερα, εννοείται, αν η Ελλάδα και η Κύπρος δεν ήσαν κράτη με “de facto” μειωμένα κυριαρχικά δικαιώματα, αν δηλαδή οι αποφάσεις τους δεν εξαρτιόνταν ούτε άμεσα ούτε έμμεσα από το τι ανέχονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το τι θεωρεί ως “casus belli” η Τουρκία. Στην περίπτωση αυτή, η κυρίαρχη κυπριακή κυβέρνηση θα καλούσε την κυρίαρχη ελληνική κυβέρνηση να εγκαταστήσει αεροπορικές δυνάμεις στο έδαφός της, οι οποίες θα μπορούσαν να πλήξουν άμεσα την καρδιά και το υπογάστριο της τουρκικής επικράτειας.

….μπροστά στη γενικότερη πλεονεκτική θέση της Τουρκίας, η Ελληνική πλευρά δεν θα είχε σοβαρές πιθανότητες στρατιωτικής νίκης αν δεν έβρισκε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό.

Το πρώτο πλήγμα το επιβάλλει σήμερα όχι κάποια “πολεμοχαρής” διάθεση, αλλά η λογική των σύγχρονων οπλικών συστημάτων. Με δεδομένη την τουρκική υπεροπλία και τη γενικότερη τουρκική γεωπολιτική υπεροχή ένα (μαζικό) πρώτο πλήγμα εξ ανατολών θα παραλύσει τεχνικά, αλλά και ψυχολογικά την ελληνική πλευρά.

έχουν χρησιμοποιηθεί πληροφορίες από το slpress και τον κο Γιώργο Μαργαρίτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.