Τι σημαίνει και τι δεν σημαίνει η ρήτρα διαφυγής για τις αμυντικές δαπάνες | Ποιος θα πάρει τα 50 δισ. ευρώ για την άμυνα;

Τι σημαίνει και τι δεν σημαίνει η ρήτρα διαφυγής για τις αμυντικές δαπάνες

Μπορεί η ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής για τις αμυντικές δαπάνες από φέτος κιόλας (όπως επικυρώθηκε από το χθεσινό Eurogroup),να… «ενεργοποιήσει» επιπλέον 500 εκατ. ευρώ για παραπέρα αύξηση των δημοσίων δαπανών, αλλά δεν μπορεί να σημάνει καμία διαφυγή από τα καυτά προβλήματα τα οποία έχει μπροστά της ελληνική οικονομία και ο προϋπολογισμός. Κατά πρώτον, μπορεί τα 500 εκατ. ευρώ να εξαιρεθούν από το όριο δαπανών του 2025, αλλά δεν θα εξαιρεθούν από το έλλειμμα. Κατά δεύτερον, στις νέες δαπάνες για την άμυνα δεν έχουν ενσωματωθεί ακόμα οι νέες δεσμεύσεις που ανέλαβε (και) η χώρα μας κατά την τελευταία σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ. Ο λόγος προφανώς για το περίφημο 5% του ΑΕΠ, στο οποίο πρέπει να φτάσουν οι αμυντικές δαπάνες έως το 2035, με την έμμεση -πλην σαφή- όμως πίεση των ΗΠΑ να πέφτει στο όχι και τόσο…μακρινό 2029. Αυτό σημαίνει πως όλος δημοσιονομικός προγραμματισμός αυτής και της…επόμενης κυβέρνησης που θα προκύψει από τις εκλογές θα αλλάξει άρδην, επί το «στενότερο». Είτε οι εκλογές γίνουν το φθινόπωρο φέτος, είτε το 2026, είτε εν τέλει το 2027, ο ΝΑΤΟϊκός (ας μας επιτραπεί η έκφραση!) «κορσές» του 5% του 2029 δεν αλλάζει. Και με αυτό θα είναι αντιμέτωπος όποιος να είναι στην κυβέρνηση. Και χρήσιμο για τους πολίτες θα ήταν ένα – ένα από τα κόμματα τα οποία θα διεκδικήσουν την ψήφο μας, να αρχίσουν σιγά – σιγά να μας πουν πως θα φτάσουν στο 5%…

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Ποιος θα πάρει τα 50 δισ. ευρώ για την άμυνα;

Το δεύτερο που οφείλουν να πουν όλοι οι πόλοι του πολιτικού συστήματος -εκείνοι τουλάχιστον που υποστηρίζουν την παραμονή της χώρας στο ΝΑΤΟ (δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία)- αν, πότε και πώς θα μπορέσει αυτή η γιγάντια δημόσια δαπάνη τα επόμενα 10 -12 χρόνια, συνολικού ύψους 50 δισ. ευρώ (ή 4 – 5 δισ. ευρώ κατά μέσο όρο κάθε χρόνο!) θα περάσει και από την ελληνική οικονομία. Γιατί άλλο, τόσο δεσμευτικό (δεδομένου ότι η Ελλάς έχει βάλει την υπογραφή στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ για το 5%, κάτι που οδηγεί σε αμυντικές δαπάνες επιπλέον 25 δισ. ευρώ πέραν από τα ήδη εξαγγελθέντα 25 δισ. ευρώ για εξοπλισμούς) πακέτο κρατικών επενδύσεων, δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ενώ το Ταμείο Ανάκαμψης τελειώνει του χρόνου. Για τα επόμενα 2 ή αν όχι 3 χρόνια, δεν φαίνεται να πέφτει σεντς στην Ελλάδα -δηλαδή στην ελληνική αμυντική βιομηχανία-, αν πιστέψουμε τον πρόεδρο του ευρωπαϊκού συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, ο οποίος προσφάτως δήλωσε πως μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να τρέξουν γρήγορα τις πολεμικές παραγγελίες, ενώ αυτός είναι ένας τρόπος για να μη μάς -ως Ευρωπαίους- ταράξουν στους δασμούς. Και μην ξεχνάμε: Δεν αρκούν μόνο οι κρατικές δαπάνες για τις επενδύσεις στην άμυνα, πρέπει και ο ιδιωτικός τομέας να βάλει τον οβολό του. Όχι μόνο οι επιχειρήσεις, αλλά και οι τράπεζες, αφού βέβαια, αυξηθεί η «εθνική αποταμίευση» ή μάλλον ό,τι μείνει από αυτή μετά τη νέα αύξηση του πληθωρισμού και τους… «υψηλούς» μισθούς των 13 ωρών εργασίας. Αλλά κάπου εδώ, η στήλη παραδίδει τη σκυτάλη στους πόλους του πολιτικού συστήματος, για να μας απαντήσουν καθαρά στο εξής ερώτημα: Πώς θα ενισχυθεί η ελληνική βιομηχανία (και θα πάμε στο νέο «παραγωγικό πρότυπο» κλπ), όταν όλες οι νέες κρατικές επενδύσεις θα φύγουν εκτός Ελλάδας για αγορά όπλων και ο πληθωρισμός (εισαγόμενος και… εγχώριος) και οι χαμηλοί μισθοί δεν επιτρέπουν αύξηση της αποταμίευση;