Παρέμβαση Αγγελικούση, Τσάκου, Χατζηπατέρα στον ΙΜΟ για την πράσινη μετάβαση
-Η νέα παρέμβαση προς τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό-ΙΜΟ δεν είναι απλώς άλλη μία τεχνική διαφωνία για το καύσιμο του μέλλοντος. Είναι σήμα ισχύος. Όταν πίσω από μια ανοιχτή επιστολή συντάσσονται ονόματα όπως η Μαρία Αγγελικούση, ο όμιλος Τσάκου, η Overseas Shipholding Group, η DHT Holdings, η Dorian LPG των Τζον και Άλεξ Χατζηπατέρα, και η Bahri, το μήνυμα δεν είναι διπλωματικό αλλά και οικονομικό. Και γίνεται ακόμη βαρύτερο όταν ευθυγραμμίζονται μαζί τους νηολόγια-κλειδιά και πιο συγκεκριμένα της Λιβερίας, του Παναμά και των Νήσων Μάρσαλ καθώς και νηογνώμονες όπως ο ιταλικός RINA και ο γαλλικός Bureau Veritas. Το κεντρικό νόημα είναι απλό. Οι μεγάλοι παίκτες της ναυτιλίας δεν αμφισβητούν την ανάγκη απανθρακοποίησης της ναυτιλίας, αλλά το ποιος θα πληρώσει, πότε και με ποιους όρους. Και, κυρίως, αρνούνται να επενδύσουν δισεκατομμύρια δολάρια σε ένα πλαίσιο που μπορεί να αλλάξει στα μέσα της διαδρομής.
Η επιμονή τους στη χρήση LNG ως καυσίμου για τα πλοία είναι υπεράσπιση ήδη δρομολογημένων επενδύσεων και στρατηγικών επιλογών. Με άλλα λόγια, η συμμαχία ζητά χρόνο και ευελιξία για να μη βρεθούν κεφάλαια και στόλοι εκτός παιχνιδιού. Αυτό που πραγματικά διακυβεύεται δεν είναι μόνο το καύσιμο, αλλά ο έλεγχος της μετάβασης. Αν ο IMO επιβάλει αυστηρό, ενιαίο πλαίσιο, περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών των εφοπλιστών. Αν υποχωρήσει, δίνει χώρο στη βιομηχανία να καθορίσει η ίδια τον ρυθμό. Και κάπου εκεί μπαίνει η EΕ, που λειτουργεί ως αντίβαρο αφού υπενθυμίζει ότι αν η παγκόσμια συμφωνία αποδυναμωθεί, οι περιφερειακοί κανόνες θα παραμείνουν, με αποτέλεσμα να υπάρχει πολυδιάσπαση ρυθμιστικών πλαισίων που θα προκαλέσει μεγαλύτερο λειτουργικό κόστος και ασάφειες.