Ορμούζ: Ο «εκβιασμός» του Τραμπ και η Αθήνα σε τεντωμένο σχοινί
Η Ουάσινγκτον σφίγγει τη μέγγενη γύρω από την Αθήνα, απαιτώντας την άμεση στρατιωτική της εμπλοκή στα φλεγόμενα Στενά του Ορμούζ. O Ντόναλντ Τραμπ, χρησιμοποιώντας ως μοχλό πίεσης τα εγκλωβισμένα ελληνόκτητα τάνκερ, θέτει την Ελλάδα ενώπιον ενός ωμού διλήμματος: ή θα συμπλεύσει με τις αμερικανικές δυνάμεις κρούσης ή θα δει τη ναυτιλία της να βουλιάζει στην ανασφάλεια. Ο Λευκός Οίκος δεν διστάζει πλέον να απειλεί με διάλυση της Ατλαντικής Συμμαχίας, καθιστώντας σαφές πως όσοι επωφελούνται από το εμπόριο στον Κόλπο πρέπει να αναλάβουν και τα ανάλογα ρίσκα. Για την ελληνική κυβέρνηση, ο κλοιός στενεύει επικίνδυνα, καθώς η στρατηγική της «δωρεάν προστασίας» φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξης.
Το διπλωματικό «κρυφτό» της Αθήνας πίσω από το ευρωπαϊκό προπέτασμα
Στο παρασκήνιο, το Μαξίμου και το Υπουργείο Εξωτερικών επιδίδονται σε μια αγωνιώδη προσπάθεια αποφυγής της μετωπικής σύγκρουσης, αναζητώντας απεγνωσμένα ένα ευρωπαϊκό «άλλοθι». Οι πληροφορίες μου αναφέρουν πως η τακτική που ακολουθείται στοχεύει στη γεωγραφική διεύρυνση της επιχείρησης «ΑΣΠΙΔΕΣ», ώστε η ελληνική συμμετοχή να εμφανιστεί ως αμιγώς αμυντική και υπό την ομπρέλα των Βρυξελλών. Η αίσθηση που αποκομίζω είναι πως η Αθήνα τρέμει το ενδεχόμενο να μείνει μόνη της απέναντι στην οργή του Τράμπ, την ώρα που οι ισχυροί της Ευρώπης -από το Βερολίνο μέχρι το Λονδίνο- υψώνουν τείχη άρνησης. Ο Γεραπετρίτης και το Μαξίμου επιχειρούν να ισορροπήσουν σε δύο βάρκες, όμως η πραγματικότητα των Στενών δεν επιτρέπει γενικολογίες: η Ελλάδα καλείται να διαλέξει αν θα γίνει μέρος της πολεμικής μηχανής στον Κόλπο ή αν θα υποστεί τις συνέπειες της αμερικανικής εγκατάλειψης.
Ορμούζ: Ο «αόρατος» ελληνικός στόλος στη ζώνη του πυρός
Η ελληνική σημαία και τα εγχώρια εφοπλιστικά συμφέροντα βρίσκονται πλέον στην «καρδιά» της γεωπολιτικής και πολεμικής καταιγίδας, με τους αριθμούς να μαρτυρούν μια εμπλοκή πολύ βαθύτερη από την επίσημη εκδοχή. Το Υπουργείο Ναυτιλίας καταγράφει 175 πλοία στην περιοχή, ενώ η πραγματικότητα που περιγράφουν οι ίδιοι οι πλοιοκτήτες σοκάρει: σχεδόν 400 ελληνόκτητα σκάφη, δηλαδή το 40% της συνολικής κίνησης στον Κόλπο, πλέουν υπό τη σκιά των ιρανικών απειλών. Η απόκλιση αυτή αποδίδεται στο δαιδαλώδες σύστημα της «τρίτης διαχείρισης» (third party management), που κρατά τους πραγματικούς ιδιοκτήτες στο ημίφως, την ώρα που οι Greeks ελέγχουν το ένα τρίτο των παγκόσμιων δεξαμενόπλοιων.
Το τίμημα της παγκόσμιας κυριαρχίας
H ένταση έχει ήδη αφήσει τα πρώτα «σημάδια» της, με τέσσερα πλοία ελληνικών συμφερόντων (Ocean Electra, Zefyros, Gold Oak, Star Gwyneth) να έχουν υποστεί πλήγματα. Παρά τις διαβεβαιώσεις για την προτεραιότητα στην ασφάλεια των πληρωμάτων, το οικονομικό διακύβευμα είναι τόσο κολοσσιαίο που η πλήρης αποχώρηση φαντάζει αδύνατη. Οι εταιρείες αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους ώρα με την ώρα, καθώς τα Στενά του Ορμούζ μετατρέπονται σε θανάσιμη παγίδα για τη ραχοκοκαλιά του διεθνούς εμπορίου.
Ναυτικοί σε ομηρία και το ρίσκο της ασφαλιστικής κάλυψης
Μέσα στα τάνκερ και τα LNG carriers, βρίσκονται 90 Έλληνες ναυτικοί που εργάζονται σε πλοία με την ελληνική σημαία, ακριβώς στη γραμμή του μετώπου. Η παρουσία ακόμη και ενός πλοίου ακριβώς έξω από το Ορμούζ αποτελεί μια διαρκή «ανοιχτή πληγή» για το Υπουργείο Ναυτιλίας, που πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις των εφοπλιστών και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Εκτός αυτών, το μεγάλο «αγκάθι» παραμένει το κόστος των ασφαλίστρων, το οποίο εκτοξεύεται, αναγκάζοντας τις εισηγμένες στη Wall Street εταιρείες να ζυγίζουν προσεκτικά κάθε κίνηση.