Έχει Εθνική Στρατηγική κι Αμυντικό Δόγμα η Ελλάδα;

Έχει Εθνική Στρατηγική κι Αμυντικό Δόγμα η Ελλάδα;
Έχει Εθνική Στρατηγική κι Αμυντικό Δόγμα η Ελλάδα;

Έχει Εθνική Στρατηγική κι Αμυντικό Δόγμα η Ελλάδα;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τη συζήτηση στη Βουλή για τις αμυντικές δαπάνες -που θεωρεί προνομιακό πεδίο για να στριμώξει τον Αλέξη Τσίπρα. Σκοπός ήταν να κάνει μία επίδειξη εθνικοφροσύνης με στόχο το εσωκομματικό ακροατήριο της δεξιάς στο οποίο καταγράφει σημαντικές απώλειες.

Απώλειες που κάνουν την αυτοδυναμία ακόμη και με το εκλογικό σύστημα που η Νέα Δημοκρατία ψήφισε στην αρχή της θητείας της όνειρο ‘θερινής νυκτός’. Μετά όμως από τα απανωτά λάθη στο πεδίο της καθημερινής διαχείρισης θεώρησε η κυβέρνηση ότι τα 7 δις για όπλα δίνουν μία ανάσα.

Φυσικά αξιοποίησε την τεράστια ανοησία που εκστόμισε ο Γιώργος Τσίπρας -ο εξάδελφος του τέως Πρωθυπουργού – ότι «η άμυνα δεν είναι αυτοσκοπός». Και όταν πήγε να το διορθώσει το έκανε χειρότερο.

Φυσικά η άμυνα για ένα κράτος είναι αυτοσκοπός. Προφανώς οι εξοπλισμοί και η αγορά οπλικών συστημάτων δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά αυτό είναι διαφορετικό. Είναι δεδομένο ότι οι εξοπλισμοί θα πρέπει να εντάσσονται στο πλαίσιο μιας εθνικής στρατηγικής, σε συνάφεια με τις οικονομικές δυνατότητες, τις συμμαχίες αλλά κυρίως την ευρύτερη εξωτερική και στρατιωτική πολιτική της χώρας.

Το έθεσε με αυτό τον τρόπο ο Αλέξης Τσίπρας όταν, απαντώντας στον πρωθυπουργό, είπε ότι «φυσικά και υπάρχει αρραγές μέτωπο και ομοψυχία των πολιτικών δυνάμεων, έναντι της απειλής της Τουρκίας, αλλά η κυβέρνηση δεν έχει εθνική στρατηγική».

Για να το κάνουμε σαφές: στην ήττα του 1996 που χάσαμε τα Ίμια δε μας έλειπαν οι εξοπλισμοί. Αντίθετα, υπεροπλία είχαμε τη συγκεκριμένη στιγμή στο πεδίο (σύμφωνα με μία εξομολόγηση του τότε αρχηγού ΓΕΕΘΑ ναυάρχου Λυμπέρη), αν και κάποιοι το αμφισβητούν αυτό. Η εθνική στρατηγική και η αποφασιστικότητα να κάνουμε χρήση των εξοπλισμών έλειπαν από μια φοβισμένη πολιτική ηγεσία.

Παρομοίως το 1974 στη μεγάλη εθνική ήττα της Κύπρου δεν είχαμε υστέρηση εξοπλισμών, έλλειμμα αποφασιστικότητας και τόλμης είχαμε. Και φυσικά δεν υπήρχε εσωτερικό εθνικό μέτωπο καθώς η χώρα είχε Χούντα.

Όλοι γνωρίζουν ότι μπορείς να έχεις όπλο. Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις ή να το παραδόσεις. Η ύπαρξη του όπλου δεν προϋποθέτει και χρήση του. Αυτό εξαρτάται από τον χειριστή.

Στη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία τις αποφάσεις τις λαμβάνει η πολιτική ηγεσία. Δείγμα γραφής έδωσε η παρούσα κυβέρνηση όταν το Ουρούτς Ρέις έκανε βόλτες στην Κρήτη και η πολιτική ηγεσία (ο υπουργός Επικρατείας), δήλωνε ότι «η κόκκινη γραμμή είναι τα έξι μίλια».

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΙΝΑΛ, Μιχάλης Κατρίνης, ζήτησε από τον πρωθυπουργό δήλωση ότι παραμένουμε στο βασικό δόγμα της εξωτερικής πολιτικής όπως το καθόρισαν παρά τις μεγάλες διάφορες τους στα άλλα ζητήματα, οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου. Ο κος Κατρίνης αναφερόταν στο ότι μια διαφορά έχουμε με την Τουρκία την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Απάντηση δεν πήρε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διακατέχεται από αποστροφή για την παραδοσιακή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις προγραμματικές του δηλώσεις η αναφορά στα εξωτερικά θέματα ήταν όλη κι όλη μία παράγραφος, μερικές δεκάδες λέξεις. Στη συνέχεια έχει κάνει επίσημη δήλωση όπου μιλά για «διαφορές» και όχι «διαφορά» με την Τουρκία και για «οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών», έχοντας αναθεωρήσει το βασικό δόγμα. Ενδεχομένως στην Ελλάδα κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά είναι βέβαιο ότι το έχουν καταγράψει στην απέναντι όχθη.

Συμπερασματικά χάθηκε ακόμη μία ευκαιρία τα πολιτικά κόμματα να συζητήσουν σοβαρά για την εξωτερική πολιτική και την εθνική στρατηγική της χώρας. Είναι μία συζήτηση που κανείς δε θέλει. Ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης πιέζεται από το εσωτερικό του κόμματός του, να φορέσει το εθνικό κοστούμι μέσα στο οποίο νιώθει άβολα.

Η δική του άποψη για υποκατάσταση της παραδοσιακής εξωτερικής πολιτικής ισχύος από την οικονομική διπλωματία στο πεδίο της αντιμετώπισης της Τουρκίας είναι εντελώς ανεδαφική. Για τον πολύ απλό λόγο ότι η Τουρκία είναι πολύ μεγαλύτερο οικονομικό μέγεθος και στο πεδίο αυτό παίζει πιο αποτελεσματικά.

Ο δε Αλέξης Τσίπρας, που όπως αναφέρει ο ίδιος στις συζητήσεις του και διαβεβαιώνουν οι στενοί του συνεργάτες είναι κοντά στην άποψη του Ανδρέα Παπανδρέου για τα εθνικά θέματα, περιορίζεται από το εσωτερικό του κόμματός του που έχει μπερδέψει τον κομμουνιστικό διεθνισμό με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Κάπως έτσι η συζήτηση για την εθνική στρατηγική είναι μία συζήτηση που κανείς πραγματικά δε θέλει.

3 thoughts on “Έχει Εθνική Στρατηγική κι Αμυντικό Δόγμα η Ελλάδα;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.