Το σύγχρονο μοντέλο δόμησης των μητροπόλεων περιλαμβάνει ψηλά κτίρια και περισσότερο χώρο ελεύθερης κίνησης στην επιφάνεια. Αλλά, η Αθήνα δεν το τόλμησε ποτέ.
Δε χρειάζεται να επικαλεστούμε κάποια έρευνα που να το πιστοποιεί: το νο1 πρόβλημα στην καθημερινή ζωή της αθηναϊκής μητρόπολης είναι ο δημόσιος χώρος.
Το πρόβλημα δεν αφορά αποκλειστικά τις πλατείες και το εγκληματικά χαμηλό ποσοστό πρασίνου που αναλογεί σε κάθε κάτοικο. Αφορά τα ελλιπή, στενά και κατά βάση απροσπέλαστα απ’ τα εμπόδια πεζοδρόμια, αφορά τους στενούς δρόμους που επιλέχθηκαν αντί των μεγάλων οικοδομικών τετραγώνων (όπως π.χ. είναι τα superblocks στη Βαρκελώνη), αφορά την κυριαρχία της αυτοκίνησης, τα προβλήματα των ΜΜΜ, αλλά κυρίως η γενικότερη νοοτροπία με την οποία οικοδομήθηκε η πρωτεύουσα τα σύγχρονα χρόνια.
Όταν δηλαδή κλήθηκε να διαχειριστεί το στεγαστικό αίτημα από τη δεκαετία του 1920 κι έπειτα, πρώτα με τους πρόσφυγες και έπειτα με την αστυφιλία, και χωρίς κάποια ιδιαίτερη σκέψη ή σχεδιασμό επέλεξε να απλωθεί άναρχα και ανεξέλεγκτα προς πάσα κατεύθυνση. Μέχρι που τα κτίρια σκαρφάλωσαν στους πρόποδες των βουνών της Αττικής και το μπετόν κατέλαβε κάθε σπιθαμή γης. Εντωμεταξύ, για το μεγαλύτερο διάστημα αυτού του αιώνα οικοδόμησης, οι Αθηναίοι απέφευγαν (και αποφεύγουν) τα ψηλά κτίρια και τους ουρανοξύστες όπως ο διάολος το λιβάνι.
Γιατί άραγε;
Δεν είναι μόνο η απελευθέρωση δημόσιου χώρου που προσφέρει η δόμηση καθ’ ύψος. «Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η χωροθέτηση και η κατασκευή ενός ψηλού κτιρίου σημαίνει πυκνότητα χρήσεων», είχε επισημάνει πιο παλιά σε διαδικτυακή συζήτηση με τον αρχιτέκτονα Γιάννη Σχίζα ο Αλέξιος Βανδώρος, αρχιτέκτονας μηχανικός και ενδελεχής μελετητής του ζητήματος των ψηλών κτιρίων στη χώρα, με εμπλοκή στο Σχέδιο Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης (ΣΟΑ) του Ελληνικού.
«Αυτό σημαίνει ότι απαντά σε ένα μεγάλο πρόβλημα του κόσμου στις πόλεις που δεν είναι άλλο από τις μετακινήσεις και το χάσιμο χρόνου στην κίνηση». Ένας ουρανοξύστης θα μπορούσε να καλύψει συνδυαστικές ανάγκες των πολιτών.
Αλλά πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις η σύγχρονη αυτή πρακτική οικοδόμησης δεν εξετάστηκε.
Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια ΕΔΩ