Γιατί δεν πέτυχε ο Κασσελάκης | Ένας μετεωρίτης σε άνοδο και σε πτώση

Γιατί δεν πέτυχε ο Κασσελάκης | Ένας μετεωρίτης σε άνοδο και σε πτώση

Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι αναγκασμένος τώρα να επιχειρήσει ένα restart. Η μετεωρική του άνοδος διακόπηκε, αλλά η προσγείωση δεν ήταν καταστροφική.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Πέρασαν μερικές μέρες από τις Ευρωεκλογές και τώρα σιγά σιγά ήρθε η ώρα του απολογισμού, με ψυχραιμία και μακριά από τις υπερβολές των πρώτων ωρών.

Διονύσης Τζουγανάτος

Το γενικό συμπέρασμα είναι πως κέρδισε η αποχή και σε δεύτερο βαθμό ο Κυριάκος Βελόπουλος και η Αφροδίτη Λατινοπούλου. Οι μεγάλοι (ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ) έχασαν κι απλά πρέπει να εξετάσει κανείς το πόσο λίγο ή πολύ έχασε.

Ας δούμε λοιπόν το ΣΥΡΙΖΑ και τον Στέφανο Κασσελάκη.

Τι πήγε λάθος;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πέτυχε τους στόχους που είχαν τεθεί προεκλογικά. Στόχος για ένα ποσοστό στο 17% περίπου, χωρίς να υπολογίζουμε κάποιες υπερβολικές φωνές που έλεγαν για 20%. Ωστόσο το 14,9% δεν είναι ένα καταστροφικό νούμερο για να δημιουργήσει εξελίξεις στα εσωκομματικά.

Ο Στέφανος Κασσελάκης έκανε μία από τις πλέον προσωποπαγείς προεκλογικές εκστρατείες. Πιο πολύ έβλεπε κανείς τον ίδιο παρά τους υποψήφιους ευρωβουλευτές.

Παρέλαβε ένα κόμμα φθαρμένο και τοξικό, σχεδόν αποκρουστικό για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία. Ορφανό από τον ιδρυτή του, μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα. Το απάλλαξε από τα στελέχη που ταλαιπώρησαν τον Τσίπρα και βασάνισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τα οδήγησε με το κωμικό εκλογικό αποτέλεσμα της Νέας Αριστεράς στην έξοδο από την πολιτική (αν κι έχουμε άλλα τρία χρόνια μέχρι τις βουλευτικές εκλογές για να δούμε εκεί τι θα γίνει).

Δημιούργησε ένα νέο πολιτικό ακροατήριο που μέχρι τώρα βαριόταν τα χασμουρητά μιας δήθεν Αριστεράς. Κράτησε ένα κόμμα που μπορεί να μην θύμιζε σχεδόν σε τίποτα τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κατοικούσε στο ίδιο πολιτικό «οικόπεδο».

Ο Κασσελάκης εφήρμοσε το κλισέ «Το νέο κόμμα είμαι Εγώ».

Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Μετέτρεψε την πολιτική σε έναν διαρκή ακτιβισμό. Από τη Γάζα μέχρι τα πρωϊνάδικα, την ίδια σχεδόν μέρα, την ίδια στιγμή.

Όμως ο ακτιβισμός δεν είναι πολιτική. Ούτε το τρέξιμο μέθοδος «διακυβέρνησης». Ούτε για το κόμμα, ούτε πολύ περισσότερο για τη χώρα. Η πολιτική επιβάλλει ορισμένες αναγκαιότητες. Σχέδιο, στρατηγική, πολιτικές προτάσεις. Ιδέες συγκροτημένες για τα προβλήματα της κοινωνίας. Όχι ασύνδετες προτάσεις, ανακατεμένες λέξεις, συνθήματα, «φρέσκα» ή παλιομοδίτικα. Η πολιτική απαιτεί μια «ομάδα» δίπλα στον αρχηγό. Πρόσωπα χρήσιμα, όχι φθαρμένα, που να εκφράζουν το νέο. Αλλά με συγκρότηση, γνώσεις και επάρκεια που διασφαλίζει ότι μπορούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Ο Στέφανος όλα αυτά τα υποτίμησε και τα απαξίωσε, με αποτέλεσμα τη «γλυκόπικρη» εκλογική ήττα της Κυριακής.

Τα λάθη που οδήγησαν στην αυτοπαγίδευση

Η προσωπική πολιτική στη σύγχρονη εποχή έχει τα όριά της. Ακόμα και στην Προεδρική Αμερική μόνο ο Τραμπ μπορεί να μιλά για προσωπική πολιτική, που κι εκεί ακόμα εμφανίζει έναν πυρήνα συνεργατών να παίρνουν κάποιες ευθύνες. Τα πρόσωπα εχουν όρια.

Αυτά φάνηκαν στην ακατανόητη αυτοπαγίδευση στη συζήτηση για το «πόθεν έσχες». Όπως και η κόπωση του TikTok και της εκλογικής καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε τα όρια αυτά. Στη ζωή, το νέο και το φρέσκο πάντοτε συναρπάζουν. Κουράζουν όμως γρήγορα όταν παραμένουν στην «πρώτη ματιά» και δεν γεμίζουν με λόγο και περιεχόμενο.

Θέλοντας ή μη, ο Κασσελάκης είναι αναγκασμένος τώρα να επιχειρήσει ένα restart. Η μετεωρική του άνοδος διακόπηκε, αλλά η προσγείωση δεν ήταν καταστροφική. Χρειάζεται να «εφεύρει» ένα νέο διακύβευμα, με λιγότερο «πρόσωπο» και (πολύ) περισσότερη πολιτική.

Το όνομα ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει σε εκατοντάδες χιλιάδες μία τραγική περίοδο για την Ελλάδα. Θυμίζει κλειστές τράπεζες και οριακά έξοδο από την Ευρώπη. Αν δεν προταθεί μία νέα πολιτική τότε το επικοινωνιακό άστρο του Κασσελάκη απλά θα καθυστερεί την επιστροφή σε μονοψήφια νούμερα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *