O Σόιμπλε φοβάται την Κίνα | Ανύπαρκτη η Ευρώπη μπροστά στην επέλαση

O Σόιμπλε φοβάται την Κίνα | Ανύπαρκτη η Ευρώπη μπροστά στην επέλαση

Εδώ και μερικά χρόνια ο κινέζικος δράκος δεν αποτελεί ένα συμπλήρωμα των ταινιών κινουμένων σχεδίων και των παραγωγών φαντασίας. Είναι μια σκληρή πραγματικότητα στην παγκόσμια σκηνή. Είμαστε μάρτυρες μιας καθημερινής καταιγίδας πληροφοριών για το πρόβλημα που πλέον αντιμετωπίζουν τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ε.Ε.

O κινέζικος «πονοκέφαλος» επιμερίζεται σε κάθε γωνιά της Γης- και στην Ελλάδα…

Ο αμερικανός Πρόεδρος Μπάιντεν ήδη επιχειρεί να οριοθετήσει το πλαίσιο συνεργασίας-αντιπαράθεσης με την Κίνα, προσβλέποντας σε μια ευθυγράμμιση στρατηγικής με την Ευρώπη. Αλλά και οι Ευρωπαίοι ανησυχούν. Προκάλεσε εντύπωση η τοποθέτηση του κ. Σόιμπλε στην 25η Συνάντηση Στρογγυλής Τραπέζης του Economist.

Αναφέρθηκε και στην εμπειρία της ελληνικής κρίσης, τα μνημόνια, αλλά δεν είναι τυχαίο πως μεγάλο μέρος της παρέμβασής του αναλώθηκε στο πώς η Ε.Ε. θα αναπτύξει τις στρατηγικές προσέγγισης με την Αφρική καθώς και εκεί ο κινέζικος δράκος έχει κάνει κάτι παραπάνω από αισθητή την παρουσία του

Σχεδόν όλες οι χώρες της Αφρικής έχουν «αλωθεί» από το Πεκίνο. Μεγάλα έργα υποδομής-λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηροδρομικό δίκτυο-, έχουν την υπογραφή «made in China». Προνομιακή και καθοριστική είναι η πρόσβαση και εκμετάλλευση πολύτιμων πρώτων υλών της αφρικανικής ηπείρου. Αν το 2000 οι συναλλαγές της Κίνας με την Αφρική ήταν της τάξης των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, το 2020 ξεπέρασαν τα 200 δισεκατομμύρια δολάρια! Λογικά να προκαλεί ανησυχία η απουσία της Ευρώπης από τις εξελίξεις στα νότιά της.

Το πρόβλημα των σχέσεων Ε.Ε.-ΗΠΑ-Κίνας μπαίνει στην πιο κρίσιμη φάση του. Πώς μπορεί να οριοθετηθεί η περίπλοκη σχέση συνεργασίας-ανταγωνισμού; Η αναπόφευκτη αναγκαιότητα εμπορικών σχέσεων με την Κίνα μπορεί να ανακοπεί από μια στρατηγική όξυνσης των σχέσεων, με αποκλεισμούς και βέτο; Αφήνουμε στην άκρη την πολυπλοκότητα των γεωπολιτικών εντάσεων, το «hot spot» της Ταιβάν, την δραματική ενίσχυση και εκσυγχρονισμό των οπλικών συστημάτων, την παρουσία ισχυρής ναυτικής δύναμης στον Ειρηνικό.

Η έκβαση αυτής της αναμέτρησης και διαμόρφωση μιας συνολικής στρατηγικής απέναντι στην Κίνα θα κρίνει πολλά και για τη χώρα μας. Ας μην λησμονούμε ότι εκτός από την COSCO, το Πεκίνο δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για κρίσιμους κλάδους της οικονομίας μας, για στρατηγικού χαρακτήρα επιχειρήσεις και επενδύσεις- η περίπτωση «Αριάδνη» είναι ένα μικρό μόνο δείγμα γραφής αυτού του ενδιαφέροντος. Το αν και πώς μπορούμε και εμείς να γίνουμε συνδιαμορφωτές στη διαχείριση των νέων συσχετισμών, είναι κάτι που προς το παρόν ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας.

Ποιος είναι ο Σόιμπλε

Γεννημένος στις 18 Σεπτεμβρίου του 1942 στο Φράιμπουργκ, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αποφάσισε να σπουδάσει οικονομικές και νομικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Το 1971, μάλιστα, του απονεμήθηκε και ο τίτλος του διδάκτορα της νομικής από το ομώνυμο πανεπιστήμιο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, εργάστηκε ως δικηγόρος και αργότερα ως εφοριακός. Το 1969 παντρεύεται την Ίνγκεμποργκ Σόιμπλε, οικονομολόγο στο επάγγελμα, και αποκτούν τέσσερα παιδιά, τρεις κόρες και ένα γιο.

Η ενασχόληση του με την πολιτική αρχίζει σε πολύ μικρή ηλικία, καθώς ο χώρος ασκούσε πάντα ιδιαίτερη γοητεία στον κ. Σόιμπλε. Το 1961, σε ηλικία 19 ετών, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών γίνεται μέλος του Χριστιανοδημοκρατικού Γερμανικού Κόμματος (CDU), και 9 χρόνια αργότερα, το 1972, εκλέγεται αντιπρόσωπος στη γερμανική Βουλή (Bundestag). Το 1984 μετέχει, για πρώτη φορά, στη γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση υπό τον Χέλμουτ Κολ. Έχει διατελέσει υπουργός Ειδικών Υποθέσεων, υπουργός Εξωτερικών, και για κάποιο διάστημα αρχηγός της Καγκελαρίας.

soible 48

Η αφοσίωσή του, η προσωπικότητα του και οι γνώσεις του, απογείωσαν την πολιτική καριέρα του Σόιμπλε, η οποία προσγειώθηκε ανώμαλα στις 12 Οκτωβρίου του 1990, ύστερα από δολοφονική απόπειρα εναντίον του. Συγκεκριμένα στις 12 Οκτωβρίου του 1990, ο τότε Γερμανός υπουργός Εσωτερικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, παρευρίσκεται σε προεκλογική ομιλία του CDU στο Όπεναου, όπου είναι ο κύριος ομιλητής. Τη στιγμή που ανέβαινε στο βήμα για να ξεκινήσει την ομιλία του, πυροβολήθηκε τρεις φορές από ένα άτομο με διαταραγμένη ψυχική υγεία.

Η πρώτη σφαίρα τραυμάτισε τον σωματοφύλακα του, που σωριάστηκε στο έδαφος, ενώ οι άλλες δύο βρήκαν τον στόχο τους, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Η μία τον πέτυχε στο πρόσωπο και η άλλη στη σπονδυλική στήλη. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών μεταφέρεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Λίγες ημέρες αργότερα οι γιατροί του ανακοινώνουν ότι η σφαίρα που σφηνώθηκε στην σπονδυλική του στήλη, του προκάλεσε ολική παράλυση από τη μέση και κάτω.

Γεγονός, που θα τον καθήλωνε για πάντα σε αναπηρικό καροτσάκι και θα στιγμάτιζε τόσο τον ίδιο όσο και την κεντρική πολιτική σκηνή της Γερμανίας. Μία επίθεση δολοφονίας θα έκανε τους περισσότερους πολιτικούς να αποσυρθούν. Ωστόσο, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως γνήσιος Γερμανός δεν το έβαλε κάτω και αποδείχτηκε νικητής της ζωής και της πολιτικής σκακιέρας. Το 1991 επιστρέφει δριμύτατος στην κεντρική πολιτική σκηνή ως πρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης. Αναδεικνύεται σε κεντρική φιγούρα της γερμανικής πολιτικής. Στη Γερμανία, θεωρήθηκε από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που ανέδειξε το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα τις τελευταίες δεκαετίες και μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον Χέλμουτ Κολ.

Γι’ αυτό κανείς δεν εξεπλάγην όταν ο Καγκελάριος της Ενοποίησης, Χέλμουτ Κολ, του παρέδωσε τα ηνία του CDU, αναγνωρίζοντας το καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο Σόιμπλε, από τη θέση του υπουργού Εσωτερικών, στην πτώση του τείχους του Βερολίνου. Το 1998 ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε διεκδικεί την Καγκελαρία με αντίπαλο τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, αλλά οδηγήθηκε σε μία απρόσμενη ήττα.

Δύο χρόνια αργότερα, το 2000, ξεσπάει το σκάνδαλο με τη χρηματοδότηση του CDU από έμπορο όπλων και ο κ. Σόιμπλε αναγκάζεται σε παραίτηση. Παρότι το συγκεκριμένο σκάνδαλο αφορούσε την περίοδο Κολ, ο Σόιμπλε παραδίδει την προεδρία του κόμματος στην Άνγκελα Μέρκελ, η οποία μάλιστα είχε πρωτοστατήσει στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Οι κακές γλώσσες λένε, μάλιστα, ότι η Ανατολικογερμανίδα πρωτοστάτησε γιατί ήθελε να βγάλει από τη μέση τόσο τον Χέλμουτ Κολ όσο και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Και πράγματι κατάφερε όχι μόνο να πάρει την προεδρία των Χριστιανοδημοκρατών, αλλά και να γίνει η Σιδηρά Καγκελάριος.

Παρότι οι σχέσεις Μέρκελ – Σόιμπλε περνούν από διάφορα κύματα, σύντομα εξομαλύνονται. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας της, 2005 – 2009, ο Σόιμπλε ορίζεται υπουργός Εσωτερικών, ενώ από το 2009 γίνεται ο τσάρος της γερμανικής οικονομίας. Της ισχυρότερης οικονομίας στην Ευρώπη και μίας από τις σημαντικότερες στον κόσμο.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε γίνεται τόσο απαραίτητος στη Γερμανίδα καγκελάριο που όταν το 2010 υπέβαλε την παραίτηση του, γιατί έπρεπε να εισαχθεί στο νοσοκομείο, η Άνγκελα Μέρκελ την απέρριψε μη δεχόμενη κουβέντα.

200px WSchaeuble

Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2009, ο Σόιμπλε, μέχρι τότε ένας από τους πιο έμπειρους πολιτικούς της Γερμανίας, έγινε Υπουργός Οικονομικών τον Οκτώβριο του 2009. Τότε, σε ηλικία 67 ετών, έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία άνδρας στο υπουργικό συμβούλιο και το μεγαλύτερο σε ηλικία μέλος του Κοινοβουλίου στην ιστορία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

Ήταν επίσης ένας από τους επτά συντηρητικούς υπουργούς της απερχόμενης κυβέρνησης της Μέρκελ, το οποίο παρέμεινε στην εξουσία. Μέχρι το 2014, η Wall Street Journal ονόμαζε τον Σόιμπλε ως “το δεύτερο ισχυρότερο πρόσωπο της Γερμανίας μετά την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ”.

Κατά την διάρκεια της θητείας του, ο Σόιμπλε θεωρήθηκε ευρέως ως ο πιο αντιρρησίας συνήγορος της κυβέρνησης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και ένας παθιασμένος υποστηρικτής της συνεργασίας της Γερμανίας με την Γαλλία. Ωστόσο, μαζί με την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ λαμβάνει συχνά μια σκληρή γραμμή απέναντι σε ορισμένες νότιες ευρωπαϊκές χώρες κατά την διάρκεια της κρίσης στην Ευρωζώνη.

Το 2012 ο Σόιμπλε απέρριψε τις προτάσεις της προέδρου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ να δοθεί στην Ελλάδα περισσότερος χρόνος για πρόσθετες περικοπές δαπανών με στόχο την αντιμετώπιση του ελλείμματός της. Την ίδια χρονιά ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας κατηγόρησε τον Σόιμπλε ότι προσβάλλει το έθνος του.

Τον Οκτώβριο του 2013 ο Σόιμπλε κατηγορήθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό της Πορτογαλίας Χοζέ Σόκρατες για την συχνή τοποθέτηση ειδήσεων στα ΜΜΕ ενάντια στην Πορτογαλία κατά την διάρκεια της κρίσης στην Ευρωζώνη πριν την πτώχευση της χώρας. Ο Σόκρατες τον χαρακτήρισε ως έναν “πονηρό υπουργό οικονομικών”.

Ως ένας κορυφαίος υποστηρικτής της λιτότητας κατά την διάρκεια της κρίσης στην Ευρωζώνη – ο Σόιμπλε έφερε το 2014 στην Γερμανία έναν εθνικό προϋπολογισμό ύψους 299 δις ευρώ, ο οποίος επέτρεψε στην Γερμανία να μην αναλάβει ένα νέο εθνικό χρέος για πρώτη φορά από το 1969. Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2016, ο Σόιμπλε κατάφερε ένα πλεόνασμα ύψους 18,5 δις ευρώ.

Έχει χαρακτηριστεί ως η “προσωποποίηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας” και ως η “πρωταρχική ευρωπαϊκή λιτότητα” – η φήμη του Σόιμπλε πάνω στον σκληρό έλεγχο των δαπανών βοήθησε στην ταχεία ανάκαμψη της Γερμανίας από την ύφεση αλλά έχει επανειλλημμένως απορρίψει τις προτάσεις από κυβερνητικούς υποστηρικτές με θέμα τις φορολογικές περικοπές.

Καθ’όλη την διάρκεια της θητείας του, υποστήριξε την θέση ότι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως η αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας στην Ευρώπη, είναι η διέξοδος από μια χαμηλή ανάπτυξη.

Το 2013 ο Σόιμπλε και ο Βίτορ Γκασπάρ, ο ομόλογός του στην Πορτογαλία, ανακοίνωσαν ένα σχέδιο χρήσης της γερμανικής κρατικής τράπεζας KfW ώστε να δημιουργηθεί ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που θα βοηθήσει τους Πορτογάλους κάτω των 25 ετών να αποκτήσουν μια θέση εργασίας ή επαγγελματική κατάρτιση.

Το 2012, μετά την παραίτηση του Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ από την προεδρεία των 17 Υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, γνωστών ως Εurogroup, δημοσιοποιήθηκαν οι προθέσεις της Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ να ασκεί πίεση στον Σόιμπλε για την ανάληψη αυτής της θέσης. Την εν λόγω θέση ανέλαβε αργότερα ο Γερούν Ντάισεμπλουμ.

Στις διαπραγματεύσεις για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης συνασπισμού μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2013, ηγήθηκε της αντιπροσωπείας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης στην ομάδα εργασίας για την χρηματοοικονομική πολιτική ; αντιπρόεδρος του SPD ήταν ο δήμαρχος του Αμβούργου Όλαφ Σόλτζ.

Από το 2014 έως το 2015, ο Σόιμπλε και ο Σολτζ ηγήθηκαν εκ νέου των διαπραγματεύσεων για την αναθεώρηση της λεγόμενης επιβάρυνσης της πρόσθετης αλληλεγγύης επί του εισοδήματος και του εταιρικού φόρου και για την αναδιοργάνωση των οικονομικών σχέσεων μεταξύ της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας και των ομοσπονδιακών κρατών της.

Σε μια επιστολή προς τον Πιερ Μοσκοβισί, Ευρωπαίο Επίτροπο Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων και Φορολογίας, στα τέλη του 2014, ο Σόιμπλε και οι Υπουργοί Οικονομικών των άλλων μεγάλων οικονομιών της Ευρωζώνης – Μισέλ Σαπέν της Γαλλίας και Πιερ Κάρλο Παντοάν της Ιταλίας – προέτρεψαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταρτίσει νόμους για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής από τις εταιρείες και να εμποδίσει τα κράτη μέλη να προσφέρουν χαμηλότερους φόρους για να προσελκύσουν επενδυτές, ζητώντας μια ολοκληρωμένη οδηγία BEPS (Διάβρωση Βάσης και Μετατόπιση Κερδών) προς τα κράτη μέλη έως τα τέλη του 2015.

Με πρωτοβουλία του Σόιμπλε, η Γερμανία έγινε ιδρυτικό μέλος της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων και Υποδομών. Σε μια συνάντηση των μεγάλων οικονομιών G-20 το 2015, ο Σόιμπλε ζήτησε μια καλύτερη ενσωμάτωση της ισλαμικής οικονομίας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Όταν ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Γιόακιμ Γκάουκ ανακοίνωσε τον Ιούνιο του 2016 την πρόθεσή του να μην ξαναβάλει υποψηφιότητα για τις εκλογές, ο Σόιμπλε αναφέρθηκε ως πιθανός διάδοχος από τα γερμανικά και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Η θέση τελικά καταλήφθηκε από τον Φρανκ-Γουόλτερ Σταϊνμάιερ.

Από τα τέλη του 2016, ο Σόιμπλε υπηρέτησε ως μέλος της επιτροπής της γερμανικής κυβέρνησης για το Brexit, στην οποία οι υπουργοί συζητούν οργανωτικά και διαρθρωτικά ζητήματα σχετικά με την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρόεδρος του Γερμανικού Κοινοβουλίου, 2017

Μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2017, ο Σόιμπλε ορίστηκε από την πλειοψηφία της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης ως ο νέος πρόεδρος του Μπούντεσταγκ και διαδέχθηκε τον Νόμπερτ Λάμμερτ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *