Το σύνδρομο του υπουργού που… ανασχηματίστηκε και «δεν πρόλαβε»

Αναλαμβάνεις κάπου διευθυντής και χρειάζεσαι μερικά χρόνια για να πετύχεις τους στόχους σου. Είτε είσαι διαχειριστής της πολυκατοικίας ή διευθυντής σχολείου ή CEO πολυεθνικής αποκλείεται σε ένα ή δύο χρόνια να έχεις προλάβει να ολοκληρώσεις την προσπάθεια σου.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Πόσο μάλλον σε ένα υπουργείο, όπου θες 6 μήνες να καταλάβεις τι συμβαίνει στον σκονισμένο δαίδαλο, να βρεις τους κατάλληλους συμβούλους και να μελετήσεις δεν ξέρω πόσους φακέλους, συν τα κυβερνητικά συμβούλια, την παρουσία σου στη Βουλή, τα ταξίδια στην εκλογική σου περιφέρεια και τις αποστολές στο εξωτερικό. Για να μη μιλήσουμε για τις εργατοώρες που αφιερώνεις στα τηλεπαράθυρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Αμερική δεν αλλάζουν οι υπουργοί (κυριολεκτικά δεν ξέρουν εκεί τι σημαίνει ανασχηματισμός) ενώ μπορεί ένας υπουργός των Δημοκρατικών να παραμείνει σε επόμενη κυβέρνηση Ρεπουμπλικανών και το αντίστροφο. Όμως εμείς στη Ελλάδα είμαστε πιο έξυπνοι και αλλάζουμε τους υπουργούς κάθε λίγο και λιγάκι. Μάλιστα αν είναι αποτυχημένοι τους επιβραβεύουμε συχνά με ένα άλλο υπουργείο το οποίο φυσικά δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο.

Για παράδειγμα (ως προς την σχετικότητα) στην προηγούμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη ο Βασίλης Κικίλιας έκανε δύο χρόνια υπουργός Υγείας και μετά ένα 20μηνο υπουργός Τουρισμού. Απο τα νοσοκομεία στα ξενοδοχεία.

Και άντε πάλι από την αρχή οι μήνες της ενημέρωσης και του εγκλιματισμού μετά από κάθε ανασχηματισμό. Για να μην πούμε για το διάστημα πριν τον ανασχηματισμό όπου οι φημες οργιάζουν (τα ΜΜΕ λατρεύουν το θέμα αυτό) και οι υπουργοί αντί να κάνουν τη δουλεία τους ασχολούνται με το αν θα υπουργοποιηθούν εκ νέου.

Στην Αμερική δεν αλλάζουν οι υπουργοί (κυριολεκτικά δεν ξέρουν τι σημαίνει ανασχηματισμός) ενώ μπορεί ένας υπουργός των Δημοκρατικών να παραμείνει σε επόμενη κυβέρνηση Ρεπουμπλικανών και το αντίστροφο.

Μαιτρ της διαδικασίας αυτής ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που άλλαζε τους υπουργούς «σαν τα πουκάμισα»: Ο πρώτος ανασχηματισμός του «φύλαρχου» του ΠΑΣΟΚ έγινε το 1982, έναν χρόνο μετά την άνοδό του στην εξουσία και άλλαξε ούτε πέντε ούτε δέκα αλλά 22 υπουργούς και υφυπουργούς. Ακολούθησαν κι άλλοι ανασχηματισμοί και το 1985 ο Ανδρεας κάνει το εξής καταπληκτικό (και γελοίο): έχοντας κερδίσει εκλογές στις 5 Ιουνίου και σχηματίσει κυβέρνηση, ενάμιση μήνα μετά, στις 26 Ιουλίου, αλλάζει 35 υπουργούς και υφυπουργούς. Είναι αυτό που λέμε, «δεν περιγράφω άλλο».

Στο σήμερα, και ο Μητσοτάκης αποδεικνύεται φίλος του ανακατέματος της τράπουλας. Για παράδειγμα το κεντρικό πρόσωπο στον τελευταίο του ανασχηματισμό είναι ο Κυριάκος Πιερρακάκης που κάθισε είκοσι μήνες στο υπουργείο Παιδείας προτού τοποθετηθεί στο Οικονομικών. Η δε Σοφία Ζαχαράκη που τον διαδέχεται στο Παιδείας δεν συμπλήρωσε κι αυτή ούτε διετία στο υπουργείο κοινωνικής συνοχής και οικογένειας.

Θα μου πεις, σε σύγκριση με τη δεκαετία του ‘80 τα κυβερνητικά σχήματα αυτά είναι μαραθώνια. Ε λοιπόν, αυτό δεν λέει τίποτα! Μετά από τόσα χρόνια, οι σκεπτόμενοι πολίτες απαιτούμε συστηματικό κυβερνητικό έργο και όχι μοίρασμα της πίτας και τήρηση ισορροπιών.

Και μετά, ξυπνήσαμε. Εννοείται ότι θα υπάρξει και άλλος ανασχηματισμός Μητσοτάκη στο μέλλον για να βολευτούν κι άλλοι πολιτικοί. Μπορεί και ακόμα ένας που θα βαπτιστεί «προεκλογικός». Έτσι κάνουν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις. Το αν θα μπορέσουν να αφήσουν έργο οι υπουργοί, είναι δευτερεύον. Πολλές φορές το θέλουν και οι ίδιοι για να έχουν την δικαιολογία: «Ήθελα, μα δεν με άφησαν… Δεν πρόλαβα!».