Ναυάγιο Ζακύνθου | Η ιστορία του πλοίου «Παναγιώτης» | Δικαστικός πόλεμπος για το μαφιόζικο πλοίο

Ναυάγιο Ζακύνθου | Η ιστορία του πλοίου «Παναγιώτης» | Δικαστικός πόλεμπος για το μαφιόζικο πλοίο

Το Ναυάγιο της Ζακύνθου, είναι μια από τις πιο όμορφες παραλίες της Ελλάδας και η πιο φημισμένη του νησιού του Ιονίου.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Τα καταγάλανα νερά της, η υπέροχη αμμουδιά και γενικότερα το τοπίο της είναι σαν απεικόνιση σε πίνακα ζωγραφικής, όμως αναμφισβήτητα ξεχωριστή «νότα» στη φήμη της προσθέτει το «κουφάρι» του πλοίου που βρίσκεται στο κέντρο της και αποτέλεσε και την αφορμή για την ονομασία της, καθώς μέχρι το 1982 ήταν γνωστή ως «Άγιος Γεώργιος».

Το ναυάγιο έγινε την 1η Οκτωβρίου 1980, ενώ το πλοίο μετέφερε λαθραία τσιγάρα, από την Τουρκία τα οποία θα πουλούσε σε προσυμφωνημένο σημείο σε διεθνή ύδατα.

Ωστόσο, λόγω εξαιρετικά δυσμενών καιρικών συνθηκών και χαλασμένης μηχανής, βρέθηκε εκτός πορείας και σύντομα έπεσε στα βράχια της βορειοδυτικής της Ζακύνθου, προσαράζοντας τελικά στο κέντρο της ακτής, την οποία έμελλε να μετατρέψει σε ένα από τα πιο διάσημα αξιοθέατα του νησιού.

Η ιστορία του πλοίου

Το μηχανοκίνητο πλοίο “Παναγιώτης” έχει μια μακρόχρονη ιστορία, στην διάρκεια της οποίας άλλαξε ιδιοκτήτες και ονόματα, σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στη Wikipedia. Συγκεκριμένα:

1937 – Ναυπήγηση του πλοίου στη Σκωτία με το όνομα “Saint Bedan” από την εταιρία Scott & Sons, στο Μπόουλινγκ Σκωτίας. Καθέλκυσή του στις 14 Ιανουαρίου 1937 με ιδιοκτήτρια την εταιρία J. & A. Gardner & Co. Ltd., με έδρα την Γλασκώβη Σκωτίας.
1964 – Μεταπώληση του πλοίου στους Έλληνες Μ. Γκιγκιλίνη και Σ. Κακασσίνα στη Θεσσαλονίκη και μετονομασία του σε “Μερόπη”.
1966 – Μεταπώληση του πλοίου στον Ν. Κάλφα, με έδρα τη Θεσσαλονίκη και μετονομασία του σε “Χάρις”.
1975 – Μεταπώληση του πλοίου στην εταιρία Π. Λυσικάτος & Co. με έδρα τον Πειραιά και μετονομασία του σε “Παναγιώτης”.
1980 – Ναυάγηση του πλοίου την 1η Οκτωβρίου στη Ζάκυνθο.
Το πλοίο “Παναγιώτης” ήταν τύπου motor vessel / MV, συνολικού μήκους 48 μέτρων, πλάτους 8 μέτρων και βάρους 450 τόνων.

Δικαστικός «πόλεμος» για την ιδιοκτησία του «Ναυαγίου», του μαφιόζικου πλοίου που έχει γίνει διεθνές αξιοθέατο

Εκτός από τη μυθιστορηματική πτυχή της ιστορίας του «Παναγιώτη» (πληρέστατο ιστορικό έχει γράψει ο Βασίλης Γουλας) ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η υπόθεση της ιδιοκτησίας του πλοίου. Και αυτό γιατί σύμφωνα με τα στοιχεία που υπάρχουν ο άνθρωπος που εμφανιζόταν τότε ως ο πλοιοκτήτης του motorship Χαράλαμπος Κωτσορός, δεν ήταν στην πραγματικότητα ιδιοκτήτης, παρόλο που στις καταθέσεις τους, μετά το ναυάγιο, οι επιβαίνοντες του «Παναγιώτη» τον ανέφεραν ως πλοιοκτήτη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εποχής στις 24 Μαϊου του 1980 υπήρξε ένα συμφωνητικό πώλησης και παράδοσης του πλοίου «Παναγιώτης», το οποίο εν τω μεταξύ είχε αλλάξει τρεις φορές όνομα μέχρι τότε (πρώην «Μερόπη», πρώην «Χάρις», πρώην «Νίκος») μεταξύ των Παναγιώτη Λυσικάτο, Αλέξανδρο Σουλάνη και Ευστράτιο Σταυράκη, όλοι τους ναυτικοί, και της συζύγου του αναφερόμενου ως πλοιοκτήτη Χαράλαμπου Κωτσορού, Μαρίας.

Σύμφωνα με το συμφωνητικό αγοραπωλησίας πλοίου οι τρεις προαναφερόμενοι πούλησαν και παρέδωσαν το φορτηγό πλοίο «Παναγιώτης» στην Μαρία Κωτσορού με το τίμημα της αγοραπωλησίας να ορίζεται στο ποσό του 1.600.000 δραχμών. Μάλιστα η Μαρία Κωτσορού σύμφωνα με τα στοιχεία της εποχής είχε καταβάλει 160.000 δραχμές ε’ευκαιρίας της υπογραφής του σχετικού προσυμφώνου της πώλησης, ενώ τα υπόλοιπα θα δίνονταν αργότερα.

Ο Παναγιώτης Λυσικάτος είχε το 50% της ιδιοκτησίας του πλοίου, ο Αλέξανδρος Σουλάνης το 30% και ο Ευστράτιος Σταυράκης το 20%. Σύμφωνα με τον δικηγόρο ενός εκ των συνιδιοκτητών κ. Δημήτρη Βιδάκη, ο υποψήφιος αγοραστής δεν κατέβαλε ποτέ ολοσχερώς το τίμημα για την πώληση του «Παναγιώτη».

Παρέλαβε το πλοίο και το χρησιμοποιούσε για διάφορες μεταφορές άγνωστες προς τους πραγματικούς ιδιοκτήτες. Σε αυτές τις μεταφορές που ενεργούσε ο υποψήφιος αγοραστής έτυχε να λάβει χώρα και το δυσάρεστο τότε περιστατικό του Ναυαγίου νυν ευχάριστο για τον Ελληνικό Τουρισμό. Έκτοτε της μη καταβολής του τιμήματος προχώρησαν οι ιδιοκτήτες σε μία δικαστική ενέργεια Ασφαλιστικών Μέτρων για να εξασφαλίσουν την απαίτηση τους. Εγγράφοντας συντηρητική κατάσχεση υπέρ τους.

naygio1
Ναυάγιο, Ζάκυνθος | ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

Μάλιστα τα ασφαλιστικά μέτρα των τριών ναυτικών και πραγματικών ιδιοκτητών του «Παναγιώτη» κατατέθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου του 1980. «Ποτέ λοιπόν δεν άλλαξε ιδιοκτήτη το πλοίο ‘’Παναγιώτης’’ παρέμεινε στην ιδιοκτησία μας. Συνεπώς έχει αποσβεστεί μετά την παρέλευση της 20 ετούς παραγραφής από το έτος 1980 κάθε αξίωση της κ. Μαρίας Κομποθέκρα –Κωτσορού. Ψευδώς και δολίως εμφανίζεται ο κ. Κομποθέκρας Κωτσορός ως ιδιοκτήτης πρώτον διότι το συμφωνητικό είχε γίνει με την σύζυγο του και δεύτερον διότι πλέον δεν έχει δικαίωμα αυτή να εγείρει κάθε αξίωση της κατά των νομίμων ιδιοκτητών.

Με βάση τα επίσημα δημόσια έγγραφα του κράτους (Λιμεναρχείο –Νηολόγιο Πειραιώς) οι Παναγιώτης Λυσικάτος, Σουλάνης Αλέξανδρος και Ευστράτιος Σταυράκης είναι οι νόμιμοι συνιδιοκτήτες . Επιπροσθέτως επιβάλλεται να γνωστοποιηθεί ότι οι ιδιοκτήτες του ‘’Παναγιώτη’’ ποτέ μα ποτέ δεν ενεπλάκησαν σε έκνομες ενέργειες ούτε τους εγκάλεσε η Ελληνική Δικαιοσύνη, αντιθέτως ακόμα και ο σύζυγος της υποψήφιας αγοράστριας που ναυάγησε το πλοίο αθωώθηκε μαζί με τους υπόλοιπους σύμφωνα με την 654/1983 Απόφαση του Εφετείου Πατρών» λέει στο protothema.gr ο κ. Βιδάκης.

Πράγματι, σύμφωνα και με το πιστοποιητικό κυριότητας πλοίου το εκδόθηκε στις 14 Ιουλίου του 2014 από τον τομέα νηολογιών και ναυτικών υποθηκολογιών του κεντρικού Λιμεναρχείου Πειραιά, ιδιοκτήτες του «Παναγιώτη» εμφανίζονται οι τρεις ναυτικοί.

Οπότε η διαφορά μεταξύ των ιδιοκτητών και της υποψήφιας αγοράστριας έχει καταστεί αμετάκλητη με αποτέλεσμα να παραμείνει στην ιδιοκτησία των τριών πολιτών.

14307798
ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ



Σύμφωνα με τον κ. Βιδάκη οι ιδιοκτήτες είχαν έρθει και σε επικοινωνία με τον οίκο δημοπρασιών Christie’s το 2015 για να δουν την ζήτηση που θα είχε ο «Παναγιώτης». «Όλα αυτά τα χρόνια δεν τελεσφόρησε η επικοινωνία μας με τους αρμόδιους φορείς για την αξιοποίηση του ‘’Παναγιώτη’’ . Μάλιστα έχουμε προβεί σε τοποθέτηση πινακίδων τις οποίες κακεντρεχείς τοπικοί παράγοντες με δόλιες προθέσεις υποθαλπόμενες από προσωπικά συμφέροντα αφαιρούν. Το 2016 ο Δήμος Ζακύνθου σε συνεργασία με τα ΤΕΙ Ζακύνθου τέλεσαν πράξεις νομής επί του πλοίου «Παναγιώτης» με σκοπό την συντήρησή του.

Ο εντολέας μου άσκησε ασφαλιστικά μέτρα για τη διακοπή τους και οι πράξεις αυτές σταμάτησαν. Έως σήμερα έχει εκδοθεί απόφαση από το Μονομελές Πρωτοδικείο Ζακύνθου που δίκασε ως Εφετείο το οποίο απέρριψε για τυπικούς λόγους την Έφεση μας, πριν μία βδομάδα ασκήσαμε αναίρεση Ενώπιον του Αρείου Πάγου» θα πει ο κ. Βιδάκης στο protothema.gr.

Από την πλευρά του ο κ. Αλέξανδρος Σουλάνης, ένας εκ των συνιδιοκτητών του «Παναγιώτη» αναφέρει στο protothema.gr:«Είμαι συνιδιοκτήτης, εξ αδιαιρέτου, του πλοίου «ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ» με αριθμό Ν.Π. 4512, το ποσοστό περιήλθε στην κυριότητα μου με το από 21 Μαρτίου 1975 ιδιωτικό συμφωνητικό πωλήσεως πλοίου 2.000.000 δρχ. από το έτος αυτό και εντευθέν μέχρι την προσάραξη του λόγω ναυαγίου σε Βορειοδυτική πλευρά του νησιού της Ζακύνθου κοντά στο ορεινό χωριό της Αναφωνήτριας, περιοχή Όρμου Βολιμών, με τη σημερινή ονομασία «Ναυάγιο» το 1980, ασκούσα ακώλυτα την κυριότητα, νομή και κατοχή επ’ αυτού.

Το ποσοστό συγκυριότητας μου τεκμαίρεται αμάχητα από τα πιστοποιητικά κυριότητος. Έπειτα από το ατυχές περιστατικό του Ναυαγίου το 1980 τόσο εγώ όσο και οι λοιποί συνιδιοκτήτες επισκεπτόμεθα ανελλιπώς το πλοίο στην θέση που βρίσκεται.

Ως παράλληλα και τουριστικός πράκτορας βλέποντας την τουριστική έλξη που δημιουργούσε το ναυάγιο αποφάσισα μαζί με τα υπόλοιπα ταξίδια που διοργάνωνα σε διαφόρους τουριστικούς προορισμούς σε όλη την Επικράτεια, να κατευθύνω το τουριστικό κοινό στην παραλία του Αγίου Γεωργίου με οργανωμένες κρουαζιέρες. Άλλοτε αυτοπροσώπως και άλλοτε μέσω αντιπροσώπων. Όλα αυτά τα έτη προσπαθούσαμε να έρθουμε σε κάποια λύση με τοπικούς παράγοντες για την αποκατάσταση των φθορών του.

Δεν απομάκρυνα την ιδιοκτησία μου με σκοπό να την εκμεταλλευτώ διότι επείσθην από τους τοπικούς φορείς ότι θα προξενήσω δυσμενείς συνέπειες στον Τουρισμό όχι όμως για να μου υφαρπάξει ιδιοποιηθεί το κράτος την περιουσία μου, εάν γνώριζα αυτή την εξέλιξη θα είχα λάβει άλλα μέτρα, λυπάμαι πολύ που εκμεταλλεύτηκαν την καλή μου προαίρεση οι τοπικοί παράγοντες και κάθε τρείς και λίγο σε κάθε μου επίσκεψη μου έλεγαν διαρκώς ψέματα ότι θα αξιοποιήσουμε όλοι μαζί το πλοίο και τώρα ισχυρίζονται ότι δεν δικαίωμα αξιώσεων, δίχως να διαθέτουν μάρτυρες και επίσημα έγγραφα που να αντικρούουν τους ισχυρισμούς μου.

Πριν από το 2016 ο Δήμος Ζακύνθου και εν γένει το αρμόδιο υπουργείο Τουρισμού δεν είχαν προβεί σε ουδεμία ενέργεια για το πολυπόθητο παγκόσμιο αξιοθέατο». Σύμφωνα με τον δικηγόρος κ. Βιδάκη «Πρόθεση των ιδιοκτητών είναι να εξαντλήσουν όλα τα δικαιώματα τους ενώπιον των Ελληνικών Δικαστηρίων και να προσφύγουν στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια ώστε το πλοίο να μην αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης ιδιωτικών εταιρειών και να απωλέσει τον χαρακτήρα του ως μνημείο φυσικού κάλους και πόλο έλξης του Παγκόσμιου Τουρισμού.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει το Ελληνικό κράτος και τα Ελληνικά Δικαστήρια να σέβεται την ατομική ιδιοκτησία, η προστασία της οποίας κατοχυρώνεται νομοθετικά τόσο στο Σύνταγμα της Ελλάδος όσο και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

14307808
ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΜΠΟΥΓΙΩΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *