Το γεωπολιτικό «φλερτ» με την Άγκυρα αναστάτωσε το Ισραήλ
Πρόσεξα κάτι στη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Άγκυρα, το οποίο ελάχιστοι παρατήρησαν ή πρόσεξαν και πολλοί… δεν θέλησαν να προσέξουν. Τι είναι αυτό; Η προσπάθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη να βρει κοινό τόπο με τον Ταγίπ Ερντογάν στα περιφερειακά ζητήματα. Σε αυτό το πλαίσιο υιοθέτησε μια ασυνήθιστα σκληρή ρητορική για τη Δυτική Όχθη, μία ρητορική που σίγουρα δεν θα άρεσε στους τους Ισραηλινούς, στους οποίους θα ήχησαν περίεργα και οι τοποθετήσεις για… περιφερειακή συνεργασία με την Τουρκία στη Συρία.
Ξέρετε, οι τοποθετήσεις του Έλληνα πρωθυπουργού για το Παλαιστινιακό – με εξαίρεση το θέμα του αφοπλισμού της Χαμάς – συνιστούν κάτι σαν δομική αλλαγή στην ελληνική εξωτερική πολιτική, όπως αυτή ασκείται από την ίδια την κυβέρνηση Μητσοτάκη τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται πως η Αθήνα, στην προσπάθειά της να εξευμενίσει την Τουρκία, θυσιάζει το ρόλο του πιστού συμμάχου του Ισραήλ, επιλέγοντας εκφράσεις που στην Ιερουσαλήμ ηχούν ως αδικαιολόγητα απόλυτες. Και ξέρετε και κάτι ακόμη; Τα μαντάτα δεν έφτασαν μόνο στην Ιερουσαλήμ, αλλά και στην Ουάσιγκτον. Ήδη μαθαίνω ότι σε Ισραήλ και ΗΠΑ αυτή η νέα «γενική διάταξη» της Αθήνας αντιμετωπίζεται ως ευθυγράμμιση με την τουρκική στρατηγική στη Συρία και το Παλαιστινιακό, που κλονίζει τα θεμέλια της σύμπραξης «3+1».Κυρίως αυτό που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης «Να συντονιστούμε και σε προσπάθειες για την ανοικοδόμηση της Συρίας…», πραγματικά δεν ξέρω πως ακούστηκε στο Ισραήλ δεδομένου ότι οι σχέσεις του με την Τουρκία είναι το λιγότερο τεταμένες, αν όχι οριακά πολεμικές.
Η ανησυχία των Ισραηλινών και η στοχοποίηση του Δένδια
Μαθαίνω λοιπόν ότι στο Ισραήλ δεν είδαν απλώς με καχυποψία, τις τοποθετήσεις Μητσοτάκη, αλλά και ως μια μορφή διπλωματικής αναδίπλωσης η οποία σήμανε συναγερμό. Μου λένε πως η Ιερουσαλήμ παρακολουθεί με έντονο προβληματισμό την «υπόκλιση» της Αθήνας στον Ερντογάν, ειδικά όταν αυτή συνοδεύεται από την αποδυνάμωση του Νίκου Δένδια στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Η προσπάθεια του Χακάν Φιντάν να δημιουργήσει ρήγμα μεταξύ των «συνεννοήσιμων» Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη και του «σκληρού» υπουργού Άμυνας βρήκε γόνιμο έδαφος, αφήνοντας την ελληνική στρατηγική μετέωρη και επικίνδυνα αμφίσημη στα μάτια των στρατηγικών μας εταίρων.
Το τίμημα της «ανοχής» και ο λογαριασμός των NAVTEX
Τελικά τι συνέβη; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε στην Τουρκία για να κινήσει τα νήματα της περιφερειακής πολιτικής, αποδεχόμενη μια α λα καρτ πραγματικότητα που ευνοεί αποκλειστικά τους σχεδιασμούς του Σουλτάνου; Συνομιλητές μου από το εξωτερικό, βαθυγνώστες της κατάστασης στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου και στη Μέση Ανατολή, μου λένε πως η ανοχή στις NAVTEX διαρκείας και η ρητορική υποχώρηση στα θέματα της Εγγύς Ανατολής ενδέχεται θα πληρωθούν ακριβά στη διμερή ατζέντα του Αιγαίου. Δεν ξέρω ακριβώς τι σκέφτονται στο Μέγαρο Μαξίμου και στο Υπουργείο Εξωτερικών. Όταν η Ελλάδα απεμπολεί το πλεονέκτημα του αξιόπιστου κρίκου ασφαλείας για να χαϊδέψει τα αυτιά μιας αναθεωρητικής Τουρκίας, το μόνο που κερδίζει είναι η απαξίωση από το Ισραήλ και μια νέα περίοδο αβεβαιότητας, όπου ο «άνεμος της Τουρκίας» θα πνέει πλέον χωρίς καμία αντίσταση.
Το άλλοθι του «φορτωμένου προγράμματος» και η απουσία από την Ουάσιγκτον
Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί και η απουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη από την Ουάσιγκτον στις 19 Φεβρουαρίου, μια απουσία στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στρατηγικής απόστασης από τις πρωτοβουλίες του Λευκού Οίκου για τη Μέση Ανατολή και απόκλισης από τη γραμμή που μέχρι σήμερα είχε χαράξει η Αθήνα. Στις 19 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί η πρώτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα που συγκρότησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.
Η επίσημη δικαιολογία για την απουσία του Πρωθυπουργού από την παρθενική συνεδρίαση του Συμβουλίου Ειρήνης του Ντόναλντ Τραμπ εστιάζει στις προγραμματισμένες επισκέψεις σε Άμπου Ντάμπι (17/2) και Νέο Δελχί (18-19/2).
Η ισραηλινή καχυποψία και το «ρήγμα» στην εμπιστοσύνη
Η κίνηση αυτή της Αθήνας έρχεται σε μια στιγμή που το Ισραήλ νιώθει ήδη εκτεθειμένο από τη σύνθεση του Συμβουλίου, στην οποία δεσπόζουν η Τουρκία και το Κατάρ. Μου λένε πως στην Ιερουσαλήμ η απουσία του Μητσοτάκη ερμηνεύεται ως μια ακόμη ένδειξη της «αμφισημίας» που επέδειξε ο Πρωθυπουργός πρόσφατα στην Άγκυρα. Το γεγονός ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έσπευσε να επικυρώσει την ένταξη του Ισραήλ στο Συμβούλιο, την ώρα που η Ελλάδα «στρίβει» προς την Ασία, δημιουργεί ένα ανησυχητικό κενό.