Η Γαλλία μαθαίνει μια νέα λέξη | Ιngouvernable (ακυβέρνητη)

Η Γαλλία εντάσσει μια εντελώς νέα λέξη στο λεξιλογόγιο της | Ιngouvernable (ακυβέρνητη)

Η Γαλλία αντί να ξυπνήσει τη Δευτέρα σε έναν κόσμο στον οποίο είχε φανεί ότι θα κυριαρχεί η ακροδεξιά, η χώρα έγινε ξαφνικά Ιταλία, εκεί όπου μόνο η επίπονη κοινοβουλευτική διαπραγμάτευση μπορεί τελικά να αποφέρει μια βιώσιμη κυβέρνηση συνασπισμού.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Από τον Roger Cohen/New York Times

Η Γαλλία είπε όχι στο αντιμεταναστευτικό κόμμα Εθνική Συσπείρωση της Marine Le Pen στις βουλευτικές εκλογές, μια άλλη απόδειξη της βαθιάς αντίστασής της στις εθνικιστικές περιπέτειες. Ψήφισε μια ανανεωμένη αριστερά στην πρώτη θέση, με αριθμό εδρών ωστόσο που απέχει πολύ από το να της δώσει την εξουσία και μετέθεσε την πολιτική καρδιά της χώρας από μια παντοδύναμη προεδρία στο Κοινοβούλιο.

Με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού να ξεκινούν σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες και λίγο πριν από την έξοδο του Αυγούστου στις παραλίες ή στα βουνά, ένα ιερό χαρακτηριστικό της γαλλικής ζωής, οι συνομιλίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης μπορεί να φτάσουν μέχρι το φθινόπωρο, όταν η Γαλλία θα χρειαστεί μια κυβέρνηση για να εγκρίνει προϋπολογισμό. Οι εκλογές, που ίσως και να προκαλούσαν εξέγερση, τελικά δημιούργησαν ένα αδιέξοδο.

Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, μια ανανεωμένη αν και διχασμένη αριστερή συμμαχία, ήρθε πρώτο με περίπου 180 έδρες στην Εθνοσυνέλευση και ζήτησε αμέσως από τον Πρόεδρο Emmanuel Macron να τους ανατεθεί ο σχηματισμός κυβέρνησης, λέγοντας ότι θα αποφάσιζε για πρωθυπουργό την επόμενη εβδομάδα.

Αυτή η απαίτηση αγνόησε πολλές καταστάσεις. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Macron επιλέγει τον πρωθυπουργό. Στην Εθνοσυνέλευση των 577 εδρών, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο διαθέτει 100 λιγότερες έδρες προκειμένουν να απολαμβάνει μιας λειτουργικής πλειοψηφίας. Επίσης, δεν ήταν το πρόγραμμα της αριστερής συμμαχίας που κέρδισε όλες τις έδρες, αλλά ο συνδυασμός της απόφασης κεντρώων και αριστεράς να σχηματίσουν ένα «Ρεπουμπλικανικό μέτωπο» ενότητας ενάντια στην Εθνική Συσπείρωση στον δεύτερο γύρο ψηφοφορίας.

Παρόλα αυτά, ο Jean-Luc Mélenchon, ο ηγέτης της αριστεράς, είπε ότι δεν θα διαπραγματευτεί με πιθανούς εταίρους του συνασπισμού, ούτε θα αλλάξει ούτε μια πρόταση του προγράμματος της αριστεράς.

Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν προμηνύει κάτι αισιόδοξο για την άρση της πυκνής ομίχλης με την οποία έχει τυλίξει το Παρίσι η πρόωρη εκλογή «διευκρίνισης» του Macron.

Η Γαλλία, με το προεδρικό της σύστημα, δεν έχει κουλτούρα συμβιβασμού για την οικοδόμηση συνασπισμών. «Δεν γνωρίζουμε τίποτα γι’ αυτό, είμαστε ένα έθνος επίδοξων Ναπολεόντων», είπε η Nicole Bacharan, μια πολιτική επιστήμονας.

Οι Ναπολέοντες θα πρέπει τώρα να ανεχτούν μια επίπονη διαπραγμάτευση εντός μιας συμφωνημένης ατζέντας μεταξύ μερών με πολύ διαφορετικές απόψεις όσον αφορά τις εθνικές προτεραιότητες.

Για παράδειγμα, το Νέο Λαϊκό Μέτωπο θέλει να μειώσει την ηλικία συνταξιοδότησης στα 60 από τα 64, ένα χρόνο αφότου ο Macron την αύξησε από τα 62 στα 64 μετά από μια σκληρή μάχη. Ο Γάλλος πρόεδρος θέλει να θέσει ως προτεραιότητα τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο θέλει να αυξήσει τον κατώτατο μισθό και να παγώσει τις τιμές της ενέργειας και του φυσικού αερίου. Η κυβέρνηση του Macron ενέκρινε στις αρχές του τρέχοντος έτους νομοσχέδιο για τη μετανάστευση που αυστηροποιεί τους κανόνες που επιτρέπουν στους αλλοδαπούς να εργάζονται, να ζουν και να σπουδάζουν στη Γαλλία. Η αριστερά έχει δεσμευτεί να κάνει τη διαδικασία ασύλου πιο γενναιόδωρη.

Η διαίρεση της Εθνοσυνέλευσης σε τρία μεγάλα μπλοκ, αριστερά, κέντρο και δεξιά δεν προσφέρει καμία βάση συζήτησης.

Το κεντρώο μπλοκ του Macron έχει περίπου 160 βουλευτές και η Εθνική Συσπείρωση και οι σύμμαχοί της περίπου 140. Η Γαλλία κράτησε ξανά την ακροδεξιά μακριά από την εξουσία, αλλά δεν σταμάτησε την άνοδό της, τρεφόμενη από την οργή για τη μετανάστευση και το αυξανόμενο κόστος ζωής.

Ο Macron, μετά από συνάντηση τη Δευτέρα με τον Gabriel Attal, τον πρωθυπουργό, είπε ότι του ζήτησε να παραμείνει στην εξουσία, «προς το παρόν», προκειμένου να «διασφαλίσει τη σταθερότητα της χώρας». Ο Attal, κάποτε ένας από τους αγαπημένους του Macron, είχε προτείνει να παραιτηθεί. Ο ίδιος φάνηκε να απομακρύνεται από τον Macron, με προφανή πρόθεση να συμμετάσχει στην κούρσα για να τον διαδεχθεί το 2027.

Σε μια αιχμηρή ομιλία του το βράδυ της Κυριακής, είπε: «Δεν επέλεξα τη διάλυση» της Εθνοσυνέλευσης. Και συνέχισε, «Απόψε ξεκινά μια νέα εποχή. Από αύριο, το κέντρο βάρους της εξουσίας, μέσω των επιθυμιών του γαλλικού λαού, θα βρίσκεται περισσότερο από ποτέ στα χέρια του Κοινοβουλίου».

Μια πιο άμεση επίπληξη στον Macron για το εξαιρετικά εξατομικευμένο και αφ’ υψηλού στυλ διακυβέρνησής του, που γενικά απορρίπτει την Εθνοσυνέλευση, ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς, ειδικά από έναν πρώην μαθητή του.

Ο Macron, ο οποίος έχει περιορισμένη θητεία και πρέπει να εγκαταλείψει τα καθήκοντά του το 2027, έμεινε σε μεγάλο βαθμό σιωπηλός τις τελευταίες μέρες, κάτι που δεν είναι χαρακτηριστικό του. Αν και το κόμμα του έχασε το ένα τρίτο των εδρών του, οι εκλογές δεν ήταν η ευρέως αναμενόμενη αποτυχία για τον ίδιο. Γλίτωσε την ταπείνωση, έδειξε ότι μια μεγάλη νίκη για την Εθνική Συσπείρωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν θα οδηγούσε αναπόφευκτα στο ίδιο αποτέλεσμα σε εθνικές εκλογές. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα.

Τώρα αναμένεται να αφιερώσει το χρόνο του για να συμβουλευτεί τα διάφορα κόμματα ενός διευρυμένου κέντρου για να διερευνήσει τυχόν δυνατότητες συνασπισμού. «Ηρεμία» ήταν η ημερήσια διάταξη που εκδόθηκε από το Μέγαρο των Ηλυσίων, την έδρα της προεδρίας.

A small fire burned near Place de la République as Parisians reacted to the results after the second round of voting in France’s snap elections.Credit…Dmitry Kostyukov for The New York Times

Υπάρχουν δύο κόκκινες γραμμές για τον Γάλλο πρόεδρο: Η διακυβέρνηση με την Εθνική Συσπείρωση, της οποίας ο νεαρός ηγέτης του κόμματος Jordan Bardella ήλπιζε να γίνει πρωθυπουργός, και με το ακροαριστερό κόμμα France Unbowed του Mélenchon, το οποίο ο Macron έχει κατηγορήσει για αντισημιτισμό. Θα προσπαθήσει να πείσει τη μετριοπαθή αριστερά, συμπεριλαμβανομένων των σοσιαλιστών και των Πρασίνων, καθώς και των κυρίαρχων συντηρητικών, να συμμετάσχουν σε έναν συνασπισμό.

Την Τετάρτη ο Macron θα βρεθεί στην Ουάσιγκτον για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ. Αυτό θα είναι ένα μέσο για να αποδείξει ότι η εξουσία του στη διεθνή σκηνή, μια παραδοσιακή σταθερά των Γάλλων προέδρων, είναι αμείωτη και ότι η γαλλική δέσμευση για υποστήριξη της Ουκρανίας δεν θα αμφιταλαντευτεί σε μια εποχή που η αμερικανική πολιτική αβεβαιότητα είναι αχαλίνωτη.

Και εάν η υγεία του Biden είναι βασικό ζήτημα συζήτησης στην Ουάσιγκτον, ο τρόπος άσκησης της εξουσίας του Macron αποτελεί πρώτο θέμα στο Παρίσι. Θα υποχρεωθεί τώρα να διορθώσει την πορεία για τη «νέα εποχή» του Attal με επίκεντρο το Κοινοβούλιο;

«Σήμερα», είπε ο Raphaël Glucksmann, ένας εξέχων σοσιαλιστής, «βάλαμε ένα τέλος στην περίοδο του Δία της Πέμπτης Δημοκρατίας».

Ο Macron χρησιμοποίησε το όνομα «Δίας» το 2016, πριν γίνει πρόεδρος, για να περιγράψει την προσέγγισή του όσον αφορά την κυβέρνηση. Ένας πανίσχυρος χρήστης σχεδόν θεϊκής εξουσίας θα ήταν πιο ελκυστικός για τους Γάλλους, σκέφτηκε, από την «κανονική» προεδρία του François Hollande. Οι Γάλλοι, ισχυριστηκε, αρέσκονται στα μυστήρια της μεγάλης εξουσίας.

Μέχρι ένα σημείο, φαίνεται, με στοιχεία επτά ετών διακυβέρνησης του Macron.

«Έχουμε μια διχασμένη Συνέλευση και γι’ αυτό πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν ενήλικες», είπε ο Glucksmann, ο οποίος ηγήθηκε μιας επιτυχημένης εκστρατείας του Σοσιαλιστικού Κόμματος για τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον περασμένο μήνα. «Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μιλήσουμε, να συμμετάσχουμε σε διάλογο και να αποδεχτούμε ότι η Εθνοσυνέλευση γίνεται η καρδιά της εξουσίας». Περιέγραψε όλο αυτό ως «μια θεμελιώδη αλλαγή στην πολιτική κουλτούρα».

Θεωρητικά, ως μετριοπαθής συνηθισμένος στην οικοδόμηση συνασπισμών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Glucksmann μπορεί να είναι υποψήφιος για την πρωθυπουργία ενός συνασπισμού συμπεριλαμβανομένων των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων, των Κομμουνιστών, του κεντρώου μπλοκ του Macron και περίπου 60 κυρίαρχων συντηρητικών βουλευτών από τους Ρεπουμπλικάνους. Αλλά φυσικά η προσέγγιση και οι πεποιθήσεις του Glucksmann συγκρούονται με εκείνες του Mélenchon, ο οποίος απορρίπτει το διάλογο με πιθανούς εταίρους, και συγκρούονται επίσης με τον Macron.

Ο συμβιβασμός δεν είναι στον αέρα, όχι ακόμη, τουλάχιστον.

Δεν υπάρχει εύκολη διέξοδος από τη μετεκλογική γαλλική ομίχλη, παρόλο που η Ολυμπιακή φλόγα πρόκειται να φτάσει στη γαλλική πρωτεύουσα στις 14 Ιουλίου, την Ημέρα της Βαστίλης, όταν η Γαλλία τιμά τη μνήμη της Επανάστασής της και τον αποκεφαλισμό του μονάρχη της.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *