Last updated on 25 Απριλίου, 2024 at 09:39 πμ
Αρθρο του Προέδρου και Διευθύνοντος Συμβούλου της MYTILINEOS και Προέδρου της Eurometaux, Ευάγγελου Μυτιληναίου, με τίτλο «A rallying call for European raw materials resilience», φιλοξενεί η ενημερωτική ιστοσελίδα Euractiv.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Μυτιληναίος, «η Πράξη για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες θέτει φιλόδοξους, αλλά ζωτικούς στόχους ώστε να επιτευχθεί η ευρωπαϊκή αυτάρκεια στον τομέα των μετάλλων, που εξασφαλίζει την ενεργειακή και ψηφιακή μετάβαση. Η πρόκληση είναι εξίσου σαφής: η επίτευξη του στόχου, και μάλιστα γρήγορα» και προσθέτει «επιπλέον, η Ευρώπη πρέπει επειγόντως να επαναφέρει την παραγωγική δραστηριότητά της στα προ κρίσης επίπεδα, καθώς οι περικοπές που έγιναν εξακολουθούν να επηρεάζουν πάνω από 20 υφιστάμενες επιχειρήσεις, οι οποίες αντιστοιχούν περίπου στο 50% του συνολικού δυναμικού της ΕΕ στους τομείς του αλουμινίου, του πυριτίου και του ψευδαργύρου. Η Ευρώπη οφείλει επίσης να ξεκινήσει τη χρηματοδότηση διεθνών έργων εξόρυξης, να λάβει μέτρα για την αύξηση των ποσοστών ανακύκλωσης και να αντιμετωπίσει το έλλειμμα δεξιοτήτων στον τομέα των πρώτων υλών.»
Ο κ. Μυτιληναίος καλεί την Ευρώπη να δράσει επειγόντως και να γεφυρώσει το αυξανόμενο χάσμα ανταγωνιστικότητας σε σχέση με άλλες οικονομίες, παρέχοντας πολύ ισχυρά θεσμικά κίνητρα, όπως οι προτάσεις για την αντιστάθμιση των συμφωνιών αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες – οι οποίες χρειάζονται άμεση προώθηση.
Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο του κ. Μυτιληναίου:
Μια έκκληση συσπείρωσης για την αυτάρκεια της Ευρώπης σε πρώτες ύλες
Η πορεία μας προς το 2030 είναι σαφής: Η Πράξη για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες θέτει φιλόδοξους, αλλά ζωτικούς στόχους ώστε να επιτευχθεί η ευρωπαϊκή αυτάρκεια στον τομέα των μετάλλων, που εξασφαλίζει την ενεργειακή και ψηφιακή μετάβαση. Η πρόκληση είναι εξίσου σαφής: η επίτευξη του στόχου, και μάλιστα γρήγορα.
Ο κλάδος εκπέμπει σαφές μήνυμα. Μπορούμε να κάνουμε το χρέος μας, αρκεί και η Ευρώπη να κάνει το δικό της και να απελευθερώσει το πλήρες δυναμικό μας. Όμως τα περιθώρια δράσης στενεύουν με ταχείς ρυθμούς, με κίνδυνο η ενεργειακή μας μετάβαση να βασίζεται σε μια μη βιώσιμη εξάρτηση από τρίτους για την προμήθεια των απαραίτητων μετάλλων.
Σύμφωνα με τις νέες προβλέψεις μας, η επίτευξη των στόχων της ΕΕ για τις πρώτες ύλες το 2030 προϋποθέτει την δημιουργία τουλάχιστον 10 νέων ορυχείων, 15 μονάδων επεξεργασίας και 15 μονάδων ανακύκλωσης στην Ευρώπη.
Επιπλέον, η Ευρώπη πρέπει επειγόντως να επαναφέρει την παραγωγική δραστηριότητά της στα προ κρίσης επίπεδα, καθώς οι περικοπές που έγιναν εξακολουθούν να επηρεάζουν πάνω από 20 υφιστάμενες επιχειρήσεις, οι οποίες αντιστοιχούν περίπου στο 50% του συνολικού δυναμικού της ΕΕ στους τομείς του αλουμινίου, του πυριτίου και του ψευδαργύρου. Η Ευρώπη οφείλει επίσης να ξεκινήσει τη χρηματοδότηση διεθνών έργων εξόρυξης, να λάβει μέτρα για την αύξηση των ποσοστών ανακύκλωσης και να αντιμετωπίσει το έλλειμμα δεξιοτήτων στον τομέα των πρώτων υλών.
Ας δούμε πρώτα τα καλά νέα. Στην Ευρώπη, βρίσκονται σήμερα υπό σχεδιασμό πάνω από 70 έργα εξόρυξης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης. Εάν η πλειονότητά τους τεθεί σε λειτουργία έως το 2030, η Ευρώπη θα μπορούσε να επιτύχει ορισμένα ή όλα τα ορόσημα για το λίθιο, το χαλκό, το αλουμίνιο, το νικέλιο, το κοβάλτιο και το πυρίτιο.
Για άλλες πρώτες ύλες, όπως τα μέταλλα της ομάδας του λευκόχρυσου, βασική προτεραιότητα αποτελεί η ενίσχυση της υφιστάμενης βάσης και των εμπορικών δεσμών της Ευρώπης. Και σε αυτό το πεδίο όμως απαιτούνται νέα έργα, από τις σπάνιες γαίες έως το γάλλιο και το γερμάνιο.
Έως τώρα όμως, για ελάχιστα έργα έχουν ληφθεί τελικές επενδυτικές αποφάσεις, ιδίως μετά την επιδείνωση των επιχειρηματικών συνθηκών στην ΕΕ τα τελευταία τρία χρόνια, κυρίως λόγω του υψηλού ευρωπαϊκού ενεργειακού κόστους, του αυξανόμενου ρυθμιστικού φόρτου και των επιδοτήσεων που παρέχονται στους επενδυτές σε ανταγωνιστικές περιοχές.
Λάβετε ως παράδειγμα το λίθιο: αν και στην Ευρώπη βρίσκονται σε εξέλιξη σχεδόν 20 έργα εξόρυξης και επεξεργασίας, έχει επιβεβαιωθεί η ημερομηνία έναρξης μόνο δύο εξ αυτών.
Κατά την ίδια περίοδο, άλλες περιοχές ξεκίνησαν τα δικά τους προγράμματα στήριξης κρίσιμων ορυκτών, από το νόμο των ΗΠΑ για τη μείωση του πληθωρισμού, μέχρι τη δρομολόγηση νέων κεφαλαίων από τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία. Η παγκόσμια παραγωγική ικανότητα αυξάνεται στις περιοχές που τροφοδοτούνται από άνθρακα. Οι ΗΠΑ ανακοινώνουν την δημιουργία του πρώτου νέου smelter μετά από 45 χρόνια.
Οι σημερινοί επενδυτές που θέλουν να ανοίξουν ένα εργοστάσιο διύλισης υλικών μπαταρίας στην Ευρώπη καλούνται να καταβάλουν 2-3 φορές υψηλότερο κόστος κεφαλαίου και 20-50% υψηλότερο λειτουργικό κόστος από ό,τι στις ΗΠΑ ή την Ασία. Αρκετές εταιρείες έχουν ήδη στρέψει την προσοχή τους στην αγορά των ΗΠΑ, ενώ καθυστερούν τις ευρωπαϊκές επενδύσεις τους σε στρατηγικά υλικά, όπως το κοβάλτιο και το λίθιο.
Γι’ αυτό καλούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να δράσει επειγόντως και να γεφυρώσει το αυξανόμενο χάσμα ανταγωνιστικότητάς μας.
Απομένουν μόλις 2.000 ημέρες για το 2030, πράγμα που σημαίνει ότι τα περιθώρια για την οριστικοποίηση των επενδύσεων στενεύουν επικίνδυνα. Χωρίς ένα ρεαλιστικό επιχειρηματικό σχέδιο, ολοένα και περισσότερες επενδύσεις και παραγωγικό δυναμικό θα φεύγουν μόνιμα εκτός ΕΕ. Αυτό είναι κακό και για την οικονομία και για το κλίμα μας. Η υιοθέτηση της Πράξης για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες είναι το πρώτο σημαντικό βήμα για την υλοποίηση ενός τέτοιου σχεδίου. Οι εταιρείες μας θα αρχίσουν να υποβάλλουν αιτήσεις για το καθεστώς στρατηγικού έργου και την επιτάχυνση της αδειοδότησης που αυτό συνεπάγεται.
Όμως, η επόμενη Ευρωπαϊκή Επιτροπή οφείλει να προχωρήσει περαιτέρω και ταχύτερα, παρέχοντας πολύ ισχυρά θεσμικά κίνητρα, ανταγωνιστικά διεθνώς, και μάλιστα με πραγματικά επείγον χαρακτήρα. Υπάρχουν άμεσα διαθέσιμες λύσεις – όπως οι προτάσεις μας για την αντιστάθμιση των συμφωνιών αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες – οι οποίες χρειάζονται άμεση προώθηση.
Απαιτείται μια ειδική τράπεζα πρώτων υλών της ΕΕ, απαιτείται δράση προς μια διεθνώς ανταγωνιστική και απαλλαγμένη από εκπομπές άνθρακα ενέργεια. Απαιτείται επίσης η ευθυγράμμιση των κανονισμών της ΕΕ με τον ένα και μοναδικό κοινό στόχο της βιομηχανικής και οικονομικής ανάπτυξης.
Επιτρέψτε μου να απαριθμήσω τρεις λόγους για τους οποίους είναι τόσο σημαντικό να προχωρήσουμε περαιτέρω και ταχύτερα.
Πρώτον, όσο περισσότερο μέταλλο παράγουμε εδώ, τόσο πιο βιώσιμη είναι η ενεργειακή μας μετάβαση. Σκεφτείτε το νικέλιο για την κατασκευή μπαταριών: η επίτευξη του στόχου της ΕΕ για 40% επεξεργασία θα παράγει τουλάχιστον τέσσερις φορές λιγότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από το παραγόμενο με χρήση άνθρακα νικέλιο της Ινδονησίας, το οποίο κυριαρχεί στη σημερινή αγορά. Αυτό και μόνο θα εξοικονομήσει το ισοδύναμο των ετήσιων εκπομπών 1 εκατομμυρίου βενζινοκίνητων αυτοκινήτων.
Δεύτερον, όσο περισσότερο μέταλλο παράγουμε εδώ, τόσο πιο ασφαλής είναι η ενεργειακή μας μετάβαση. Τα τελευταία δύο χρόνια η Κίνα περιόρισε τις εξαγωγές γερμανίου, γαλλίου, γραφίτη και εξοπλισμού σπάνιων γαιών. Δεν ξέρουμε τι θα επακολουθήσει, αλλά είμαστε σίγουροι ότι θα έρθουν περισσότερα.
Και τρίτον, όσο περισσότερο μέταλλο παράγουμε εδώ, τόσο περισσότερες θέσεις εργασίας θα διατηρήσουμε και θα δημιουργήσουμε στις περιοχές της Ευρώπης που τις χρειάζονται περισσότερο – από τον αρκτικό βορρά της Σουηδίας, μέχρι την βιομηχανική ενδοχώρα της Γερμανίας και τις νότιες άκρες της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας.
Εξ ου και η σημερινή έκκληση συσπείρωσης για την αυτάρκεια της Ευρώπης σε πρώτες ύλες.
Ο κλάδος μας είναι πρόθυμος να δεσμευτεί για την οικοδόμηση πραγματικής αυτάρκειας πρώτων υλών στην Ευρώπη και για την Ευρώπη. Και έχουμε ένα σαφές και εφαρμόσιμο σχέδιο για να το πετύχουμε.
Αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι εθνικές κυβερνήσεις να αναλάβουν άμεση δράση, προκειμένου να διασφαλίσουμε ότι διαθέτουμε ένα εξίσου καλά εξοπλισμένο «βιομηχανικό εργαστήριο» με τους ανταγωνιστές μας.
Είναι στο χέρι μας.
A rallying call for European raw materials resilience
This article is part of our special report Industrial Competitiveness.
Our 2030 trajectory is clear: The Critical Raw Materials Act sets ambitious but vital goals for Europe to grow its metals resilience to supply the energy and digital transition. Now, the challenge is equally clear: delivering on this, and with speed.
Evangelos Mytilineos is the President of Eurometaux.
We as a sector have a clear message. We can deliver for Europe, if Europe delivers too and unlocks our full potential. But the window for real action is fast closing, risking an energy transition built on unsustainable metals dependencies.
According to our new forecasts, meeting the EU’s 2030 raw material goals will require the opening of at least 10 new mines, 15 processing plants, and 15 recycling plants in Europe.
Europe also urgently needs to reopen its curtailed capacity, still impacting over 20 existing operations that represent around 50% of the EU’s total capacity in the aluminium, silicon, and zinc sectors. We must start financing global mining projects, act to raise recycling rates and circularity, and address our raw materials skill gap.
First, the good news. In Europe, we currently have over 70 mining, processing, and recycling projects in planning. We’re committed to high environmental and social protections to differ. If a majority become operational by 2030, Europe could reach some or all its benchmarks for lithium, copper, aluminium, nickel, cobalt, and silicon.
For other raw materials, like platinum group metals, strengthening Europe’s existing base and trade links is the major priority. And we’ll still need new project announcements too, from rare earths to gallium to germanium.
But very few projects have resulted in final investment decisions to date, especially after a deterioration of EU business conditions in the last three years, primarily driven by high European energy costs, increasing regulatory load, and the subsidies available to investors in competing regions.
Take lithium: although Europe has almost 20 mining and processing projects in its pipeline, only two currently have a confirmed start date today.
In the same period, other regions have launched their own critical minerals support programmes, from the US Inflation Reduction Act to new funds from Canada, Australia, South Korea, and Japan. Global capacity is ramping-up in regions powered by coal. The US will open its first aluminium smelter in 45 years.
Here in Europe, today’s investors face 2-3 times higher capital costs to open a battery materials refinery than in the US or Asia, and 20-50% higher operating costs. Several companies have already shifted focus to the US market, while delaying investments here into strategic materials like cobalt and lithium.
That’s why we’re calling on the European Commission to act urgently and bridge our growing competitiveness gap – saving and creating jobs while fostering innovation.
2030 is only around 2000 days away, meaning our window for finalising investment will be closing imminently. Without a real business case, we’ll see more investments and capacity permanently leak abroad. This is bad for our economy and our climate.
The Critical Raw Materials Act’s adoption is the first important step to getting this ball rolling. Our companies will start applying for strategic project status and the accelerated permitting that brings.
But we need the next European Commission to go further and faster, delivering much strong policy incentives that rival other parts of the world, and with real urgency. We have readily available solutions – like our proposals for derisking renewables power purchase agreements for power intensive metals producers – which urgently need unblocking.
We need a dedicated EU raw materials bank, we need action for globally competitive and decarbonised energy, and we need an alignment of EU regulations towards the one common objective of industrial and economic growth.
Let me give you three reasons why going further and faster is so important.
First, the more metal we produce here, the more sustainable our energy transition. Take nickel for batteries: achieving the EU’s 40% processing benchmark will produce at least four times less greenhouse gas emissions than the coal powered Indonesian nickel dominating today’s market. This alone will save the equivalent of the annual emissions of 1 million petrol cars.
Second, the more metal we produce here, the more secure our energy transition. In the last two years, we’ve seen China restrict exports of germanium, gallium, graphite and rare earth equipment. We don’t know what’s next, but we’re confident there’s more to come.
And third, the more metal we produce here, the more jobs we’ll be maintaining and creating in the areas of Europe that need them – from Sweden’s arctic north to Germany’s industrial heartlands and the southern tips of Italy, Spain, and Greece.
That’s why we’re sending out a strong rallying call today for European raw materials resilience.
Our industry wants to commit to ‘cooking up’ real raw materials resilience in Europe and for Europe. And we have a clear and actionable recipe to make that happen.
Now we need the European Commission and national governments to act with urgency to make sure we have the same well-equipped ‘industrial kitchen’ as our rivals.
The Critical Raw Materials Act has set the scene, now the real action must start. It’s
once our closed industries reopen and new investments are finalised, that we’ll be
able to applaud Europe’s success.
Let’s make it happen.