Ενας νέος (γενναίος) κόσμος ξημερώνει

Ενας νέος (γενναίος) κόσμος ξημερώνει

Ενας νέος (γενναίος) κόσμος ξημερώνει

Μια παράξενη, μεγάλη και εντελώς ετερόκλητη «συμμαχία» αμφισβητεί την ηγεμονία της Δύσης και το παγκόσμιο σύστημα που δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!
Τζουγανάτος Διονύσης

Κίνα, Ρωσία, Ιράν, Ινδία, Τουρκία, κάποια κράτη της Λατινικής Αμερικής είναι μερικές από τις πολύ σημαντικές χώρες που συμμετέχουν στη συμμαχία του «Παγκόσμιου Νότου».

Οι ηγέτες τους μιλούν ανοιχτά και δεν κρύβουν τη βούλησή τους να διαλύσουν τους κανόνες που επέβαλαν οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους μετά τον πόλεμο. Ορισμένοι, όπως ο Πούτιν, το κάνουν στην πράξη.

Ενας νέος (γενναίος) κόσμος ξημερώνει

Το βλέπουμε επισήμως με τους BRICS , το βλέπουμε με την Κίνα που έχει σπάσει την απομόνωση δεκαετιών που είχε και προσπαθεί να κυριαρχήσει ως μόνη υπερδύναμη στον κόσμο.

Σε έναν κόσμο που έχει χωριστεί στα δύο. Εμείς εδώ στη Δύση δεν το καταλαβαίνουμε πολλές φορές. Αντλούμε την πληροφόρησή μας από τον αγγλοσαξονικό, κυρίως, Τύπο και συνεχίζουμε να σκεπτόμαστε με τα «καλούπια» της μεταπολεμικής εποχής.

Μιλώντας ωστόσο με ηγέτες όπως ο Μόντι ή ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους της άλλης πλευράς, συνειδητοποιείς πόσο διαφορετικά βλέπουν εκείνοι τον κόσμο. Γεγονός που εξηγεί, για παράδειγμα, ότι η συναίνεση που συναντά κανείς στη Δύση για τη στήριξη της Ουκρανίας δεν βρίσκει σύμφωνο ένα τεράστιο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού. Σε εκτενή ανάλυσή του, ο ιστότοπος Foreign Policy χαρτογραφεί τους φίλους και τους εχθρούς του Πούτιν, τα δύο στρατόπεδα που δημιουργήθηκαν στον κόσμο.

Η εποχή μας, όμως, δεν έχει σχέση με τον Ψυχρό Πόλεμο. Η αντιδυτική συμμαχία δεν έχει μια κοινή ιδεολογία, την οποία προσπαθεί να εξαγάγει και να επιβάλει. Ούτε έχει απαραιτήτως κοινούς στόχους και συμφέροντα. Γι’ αυτό και απειλεί τη Δύση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν προσφέρει ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης ή αξιών. Αυτές οι χώρες αμφισβητούν τη δυτική δημοκρατία, τις φιλελεύθερες αξίες και θέλουν να καταστρέψουν το σύστημα που τους επέβαλε η Δύση για περίπου 60 χρόνια.

Αυτός είναι ο κοινός στόχος που τους συνδέει, όπως και η διάθεσή τους να φωνάξουν στους Αμερικανούς: «Δεν είστε πια το μόνο αφεντικό, τέλειωσε αυτή η εποχή!». Η Ευρώπη είναι κομμάτι του παγκόσμιου σκηνικού, αλλά κανείς δεν την λαμβάνει πολύ στα σοβαρά από γεωπολιτικής απόψεως, αφού δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από τις ΗΠΑ και αρνείται να ωριμάσει.

Να ωριμάσει γεωπολιτικά διότι πληθυσμιακά γερνά με ραγδαίους ρυθμούς. Αν η κατάσταση συνεχίσει έτσι θα μιλάμε για μία ήπειρο συνταξιούχων που θα προσφέρει στον κόσμο μόνο μουσεία. Καμία όμως δύναμη δεν μπορεί να κυριαρχήσει με πληθυσμό γερασμένο.

Το πώς μπορεί να αναστραφεί αυτό είναι μία συζήτηση που γίνεται αλλά δεν κυριαρχεί στα ΜΜΕ.

Τα «ντα» και τα «νιέτ» της ερήμου

Μιας και μιλάμε για την Ευρώπη, επανερχόμαστε στην ανάλυση του Foreign Policy και παραθέτουμε κομμάτι που αφορά τη Ρωσία.

Μία από τις κύριες επιτυχίες της εξωτερικής πολιτικής του Πούτιν ήταν η επιστροφή της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, δηλαδή η αποκατάσταση των δεσμών της με χώρες από τις οποίες είχε αποσυρθεί το πρώτο μετασοβιετικό καθεστώς. Αυτό το γεγονός δεν μένει ασχολίαστο στην ανάλυση.

«Η Ρωσία είναι τώρα η μόνη μεγάλη δύναμη που συνομιλεί με κάθε χώρα στην περιοχή. Και με τη σουνιτική Σαουδική Αραβία, και με το σιιτικό Ιράν, και με το εβραϊκό Ισραήλ. Οι πιο ένθερμοι σύμμαχοι των ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και το Ισραήλ, δεν έχουν επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία. Ο Πούτιν και ο διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, έχουν συνομιλήσει δύο φορές από την αρχή του πολέμου, ενώ το Ισραήλ φοβάται ότι ο ανταγωνισμός της Ρωσίας θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ικανότητά του να υπερασπιστεί τα βόρεια σύνορά του».

Cold War Kennan China Russia US foreign policy illustration 3 2 1

Η Αφρική και η Λατινική Αμερική

Η διπλωματική επιστροφή της Ρωσίας στην Αφρική και η υποστήριξη που παρέχει η ομάδα μισθοφόρων Wagner στους ηγέτες που αντιμετωπίζουν προβλήματα μεταφράστηκαν σε αρνήσεις καταδίκης της Ρωσίας ή επιβολής κυρώσεων. Ούτε καν η Νότια Αφρική επέκρινε την πολιτική της Μόσχας. Στο υπογάστριο των ΗΠΑ, η Ρωσία έχει τους υποστηρικτές της. «Η Κούβα, η Βενεζουέλα και η Νικαράγουα υποστήριξαν το Κρεμλίνο, όμως και άλλοι αρνήθηκαν να καταδικάσουν την εισβολή. Η Βραζιλία εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Πιο ανησυχητική από όλες ήταν η άρνηση του Μεξικού να παρουσιάσει ένα κοινό βορειοαμερικανικό μέτωπο με τις ΗΠΑ και τον Καναδά».

Οι διαιρέσεις μεταξύ της Δύσης και του υπόλοιπου κόσμου θα διαμορφώσουν την παγκόσμια τάξη που θα προκύψει μετά το τέλος του ρωσο-ουκρανικού πολέμου. Σε αυτό το γεωπολιτικό παιγνίδι οι δύο βασικότερες χώρες θα είναι η Κίνα και η Ινδία. Το δε Κίνημα των Αδεσμεύτων των χρόνων του Ψυχρού Πολέμου θα επανεμφανιστεί με νέα μορφή.

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ

Ολο αυτό το άναρχο σκηνικό δεν προσφέρεται για ασφαλείς προβλέψεις. Εχει όλα τα στοιχεία και τις ενδείξεις που συνηγορούν υπέρ μιας μεγάλης κρίσης, από αυτές που μας επιφυλάσσει η Ιστορία κάθε μισό περίπου αιώνα. Θα είναι ένας γενικευμένος πόλεμος, μια βαθιά οικονομική κρίση, η απότομη κατάρρευση της παγκοσμιοποίησης, η αμφισβήτηση της δημοκρατίας μέσα στην ίδια τη Δύση;

Απαντήσεις δεν υπάρχουν και σίγουρα το μεταβαλλόμενο σκηνικό δεν βοηθά τους γεωπολιτικούς αναλυτές της TV και του Twitter.

Εμείς στη Δύση ξέρουμε σίγουρα ότι προτιμάμε να ζούμε σε μια κοινωνία με δυτικές αξίες, όσες ανισότητες και δυσλειτουργίες και αν κρύβουν. Μπροστά μας, όμως, ξημερώνει ένας νέος κόσμος και το ερώτημα «για ποιους άραγε θα δουλεύουν τα παιδιά μας;» δεν έχει εύκολη απάντηση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *