Ανδρουλάκης – Τσίπρας: Η νέα μονομαχία για τον ρόλο της αντιπολίτευσης

Όταν έχεις απέναντί σου τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ, Μακάριο Λαζαρίδη, η αντιπολίτευση γίνεται εύκολη υπόθεση. Αρκεί να χαρακτηρίσεις την κυβέρνηση «θίασο», να περιγράψεις τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως «αρχιτέκτονα της παρακμής» ή «επικίνδυνο και φαύλο», και το μήνυμα έχει ήδη περάσει στο κοινό.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, πάντως, επιλέγει μια πιο «ηρωική» ρητορική: δηλώνει ότι έχει «χρέος απέναντι στον ελληνικό λαό να απομακρύνει από την εξουσία τους απατεώνες και τους διεφθαρμένους». Μπορεί να ακούγεται μεγαλόστομο, ειδικά για έναν αρχηγό που κινείται στο μισό ποσοστό της ΝΔ, όμως η δήλωση συνδέεται με την κεντρική αντιπολιτευτική στρατηγική του ΠΑΣΟΚ — την προσπάθεια να καλλιεργηθεί προσδοκία νίκης, έστω και «με μία ψήφο διαφορά».

Οι γνωρίζοντες, ωστόσο, υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν αρκεί. Το ΠΑΣΟΚ, ως «συνασπισμός κομμάτων» και όχι ως ενιαίο κόμμα, θα χρειαστεί να δώσει νομική μάχη για να κατοχυρώσει το εκλογικό μπόνους. Άρα, η νίκη θα πρέπει να είναι καθαρή και ευρεία, όχι οριακή.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι νομικό – είναι πολιτικό. Ο Ανδρουλάκης καλείται να διαχειριστεί μια νέα πραγματικότητα: το «φαινόμενο Τσίπρα». Ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζεται να επιστρέψει στην πολιτική σκηνή με δικό του κόμμα, γεγονός που ανατρέπει πλήρως τις ισορροπίες.

Ο διμέτωπος που είχε επιλέξει το 2023 –η ταυτόχρονη επίθεση σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ– δεν απέδωσε τότε. Ούτε εμπόδισε τον Τσίπρα να κρατήσει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ούτε ενίσχυσε ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, άφησε ανοιχτά ερωτήματα για τη στρατηγική του προέδρου, που αναγκάστηκε να επανεκλεγεί για να επιβεβαιώσει την ηγεσία του.

Σήμερα, ανάμεσα στον Μητσοτάκη και τον Ανδρουλάκη, παρεμβάλλεται ξανά ο Αλέξης Τσίπρας — ο πολιτικός που είχε κερδίσει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις κάλπες, αλλά τον έχασε μέσα στο ίδιο του το κόμμα. Παρά τα λάθη του, διαθέτει ακόμη απήχηση, εμπειρία και το επικοινωνιακό χάρισμα που του επιτρέπει να ελέγχει τη δημόσια συζήτηση. Και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει με τη σκληρή ρητορική που χρησιμοποιεί κατά της ΝΔ.

Επομένως, το συμπέρασμα είναι προφανές: η επιστροφή Τσίπρα δεν αποτελεί θετική εξέλιξη για τον Ανδρουλάκη. Όποιο κι αν είναι το μήνυμα του πρώην πρωθυπουργού στις επόμενες εκλογές, ο πραγματικός του στόχος θα είναι να επανέλθει —για τέταρτη φορά— στον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απέναντι σε όποια δεξιά κυβέρνηση βρεθεί στην εξουσία.

Αυτό σημαίνει ότι ο πρώτος πολιτικός στόχος του ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον η ΝΔ, αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας. Αν ο Ανδρουλάκης δεν καταφέρει να τον ανακόψει, κινδυνεύει να μείνει πίσω, σαν άλτης που επιχειρεί απευθείας ρεκόρ χωρίς να έχει κάνει τα απαραίτητα ενδιάμεσα άλματα.

Όπως παρατηρεί εύστοχα ο Παύλος Γερουλάνος, «η βελόνα κόλλησε». Το ΠΑΣΟΚ δείχνει εγκλωβισμένο σε μια στρατηγική χωρίς ρυθμό, την ώρα που ο πήχης για τη δεύτερη θέση είναι τόσο χαμηλά ώστε να τον διεκδικούν πολλοί «μνηστήρες». Έτσι, η πολιτική μάχη για τον ρόλο της μείζονος αντιπολίτευσης θα κριθεί στη μονομαχία Ανδρουλάκη – Τσίπρα.

Η αναμέτρησή τους θα είναι σκληρή, γιατί και οι δύο γνωρίζουν ότι η επικράτηση του ενός θα σημαίνει πολιτικό θάνατο για τον άλλον. Παράλληλα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει πιέσεις και από το εσωτερικό του κόμματος: η Άννα Διαμαντοπούλου και κύκλοι του «κατεστημένου» θα τον ωθούν προς συνεργασία με τη ΝΔ, ενώ άλλες δυνάμεις, όπως του Κώστα Δούκα, θα προτάσσουν την ανασύσταση της «δημοκρατικής παράταξης».

Όσο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η αντοχή του στην εξουσία δεν οφείλεται μόνο στα «ντιλ» με ισχυρούς οικονομικούς και μιντιακούς παράγοντες, ούτε στην παραταξιακή πειθαρχία της ΝΔ. Σε μεγάλο βαθμό τη χρωστά στους αντιπάλους του, που δεν καταφέρνουν να συγκροτήσουν αξιόπιστη εναλλακτική.

Έτσι, όσο οι λεγόμενες «προοδευτικές δυνάμεις» αδυνατούν να συνεννοηθούν, ο Πρωθυπουργός θα παραμένει ο «πωλών τοις μετρητοίς». Ο Ανδρουλάκης, όμως, θα πρέπει να παλέψει σε διπλό ταμπλό: απέναντι στις «βελόνες» του ίδιου του κόμματός του και απέναντι στη «βελόνα» του Τσίπρα — μέσα σε ένα περιβάλλον μηδενικού αθροίσματος, όπου ο χώρος της αντιπολίτευσης χωράει μόνο έναν πρωταγωνιστή.