Άλλο Τσάφος κι άλλο Λιάκος για το Μαξίμου – Η διαφορετική πολιτική διαχείριση των δύο υφυπουργών

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρέχει πλήρη κάλυψη στον υφυπουργό Ενέργειας, ενώ στην περίπτωση του Βαγγέλη Λιάκου η υπερασπιστική γραμμή συνοδεύεται από μια πιο προσεκτική στάση. Το διαφορετικό πολιτικό υπόβαθρο των δύο επιλογών, οι εισηγήσεις προς το πρωθυπουργικό γραφείο και η προσπάθεια να μην ανοίξει νέο μέτωπο στο εσωτερικό της κυβέρνησης.

Δύο υφυπουργοί, δύο διαφορετικές υποθέσεις και μία κοινή δημόσια γραμμή από το Μέγαρο Μαξίμου: «Δεν υπάρχει θέμα». Πίσω, όμως, από την κατηγορηματική διατύπωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη για τον Νίκο Τσάφο και τον Βαγγέλη Λιάκο, φαίνεται να υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές παράμετροι, οι οποίες επηρεάζουν και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι δύο περιπτώσεις στο πρωθυπουργικό περιβάλλον.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να κλείσει τη συζήτηση γύρω από τις υποθέσεις των δύο υφυπουργών, απορρίπτοντας τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης και υποστηρίζοντας ότι δεν συντρέχει λόγος πολιτικής παρέμβασης. Ωστόσο, η ανάγνωση των τοποθετήσεων του κυβερνητικού εκπροσώπου αφήνει να διαφανεί ότι η πολιτική αφετηρία των δύο περιπτώσεων δεν είναι ακριβώς η ίδια.

Ο Τσάφος και η προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού

Στην περίπτωση του Νίκου Τσάφου, τα πράγματα φαίνεται να είναι περισσότερο ξεκάθαρα. Ο υφυπουργός Ενέργειας αποτελεί μια επιλογή που συνδέεται άμεσα με τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Η παρουσία του στην κυβέρνηση δεν είναι μια απλή κομματική διευθέτηση ούτε αποτέλεσμα μιας ισορροπίας μεταξύ διαφορετικών εσωκομματικών ομάδων.

Πρόκειται για ένα πρόσωπο που εντάχθηκε στο κυβερνητικό σχήμα με συγκεκριμένο τεχνοκρατικό προφίλ και με τη στήριξη του ίδιου του πρωθυπουργού. Αυτό εξηγεί σε έναν βαθμό και την αποφασιστικότητα με την οποία το Μέγαρο Μαξίμου αντιμετωπίζει τις αιτιάσεις για την προηγούμενη κατοχή ομολόγων εταιρείας από τον υφυπουργό.

Ο Παύλος Μαρινάκης δεν περιορίστηκε σε μια τυπική δήλωση κάλυψης. Εξήγησε ότι ο κ. Τσάφος δεν είχε μετοχές, αλλά ομόλογα, ότι τα ρευστοποίησε όταν ανέλαβε κυβερνητικό χαρτοφυλάκιο και ότι προηγουμένως, ως σύμβουλος, δεν είχε αποφασιστικές ή νομοθετικές αρμοδιότητες.

Μάλιστα, φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η απάντησή του δεν αποτελεί προσωπική του άποψη, αλλά εκφράζει την κεντρική θέση της κυβέρνησης. Με άλλα λόγια, το Μαξίμου δεν επιθυμεί να αφήσει την παραμικρή αμφιβολία για την πολιτική στήριξη που απολαμβάνει ο υφυπουργός.

Ο Λιάκος και η διαφορετική αφετηρία

Στην περίπτωση του Βαγγέλη Λιάκου, το πολιτικό παρασκήνιο φαίνεται να έχει διαφορετικές αποχρώσεις. Η υπουργοποίησή του εκτιμάται ότι εντάσσεται περισσότερο σε μια λογική εισηγήσεων και εσωτερικών κυβερνητικών ισορροπιών, με την πρόταση για την αξιοποίησή του να αποδίδεται σε υπουργικό περιβάλλον, παρά σε μια προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού αντίστοιχη με εκείνη του Νίκου Τσάφου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο υφυπουργός Εσωτερικών στερείται της κυβερνητικής κάλυψης. Κάθε άλλο. Ο Παύλος Μαρινάκης ήταν σαφής ότι δεν υπάρχει θέμα με την παραμονή του στην κυβέρνηση και επέμεινε ότι δεν μπορεί να αποδοθεί σε ένα πολιτικό πρόσωπο ευθύνη για τις επαγγελματικές δραστηριότητες συγγενικού του προσώπου.

Ωστόσο, στην απάντησή του υπήρξε μια αξιοσημείωτη διαφοροποίηση. Ενώ για τον Τσάφο η υπερασπιστική γραμμή ήταν απολύτως συγκεκριμένη και κατηγορηματική, για τον Λιάκο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος άφησε ανοιχτό το ζήτημα της διαχείρισης της οικογενειακής επαγγελματικής δραστηριότητας για όσο διάστημα ο ίδιος θα βρίσκεται στο υπουργείο Εσωτερικών.

Η χαρακτηριστική φράση «το πώς θα διαχειριστεί η οικογένεια αυτό το χρονικό διάστημα που θα είναι ο Βαγγέλης ο Λιάκος υφυπουργός, αφήστε να το δούμε» δεν πέρασε απαρατήρητη. Γιατί, ακόμη κι αν η κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει ζήτημα ασυμβίβαστου ή παρανομίας, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει μια παράμετρος που απαιτεί προσεκτικούς χειρισμούς.

Η πολιτική διαφορά πίσω από τις δύο υποθέσεις

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία της διαφορετικής αντιμετώπισης. Ο Τσάφος είναι ένα πρόσωπο που συνδέεται με την προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού και την τεχνοκρατική στελέχωση της κυβέρνησης. Ο Λιάκος, από την άλλη, φαίνεται να εντάσσεται σε διαφορετική κατηγορία κυβερνητικών επιλογών, με τις εισηγήσεις που προηγήθηκαν της υπουργοποίησής του να έχουν τη δική τους σημασία.

Το Μέγαρο Μαξίμου, επομένως, δεν έχει κανέναν λόγο να δημιουργήσει δύο διαφορετικά δημόσια μέτρα και σταθμά, καθώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εκληφθεί ως διαφοροποίηση στη στήριξη των δύο υφυπουργών. Γι’ αυτό και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέλεξε να δώσει ενιαία απάντηση: κανένα θέμα για κανέναν από τους δύο.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι στο παρασκήνιο δεν υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις και επιφυλάξεις. Ιδίως στην περίπτωση του Λιάκου, η κυβέρνηση καλείται να διασφαλίσει ότι η οικογενειακή επαγγελματική δραστηριότητα δεν θα δημιουργήσει νέες πολιτικές περιπλοκές για το υπουργείο Εσωτερικών. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί, ανεξάρτητα από το αν οι συγκεκριμένες συνεργασίες είναι νόμιμες και προϋπήρχαν της πολιτικής του διαδρομής.

Το Μαξίμου δεν θέλει νέες εστίες εσωτερικής έντασης

Σε κάθε περίπτωση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν επιθυμεί να μετατραπούν δύο υποθέσεις υφυπουργών σε αφορμή για νέες εσωτερικές αναταράξεις. Η κυβέρνηση έχει ήδη αρκετά ανοιχτά μέτωπα και δεν έχει την πολυτέλεια να εμφανίζεται ότι αμφισβητεί τις επιλογές της κάθε φορά που προκύπτει μια πολιτική αντιπαράθεση.

Το μήνυμα Μαρινάκη ήταν σαφές: η κυβέρνηση δεν υιοθετεί τη λογική του πολιτικού τσουβαλιάσματος και δεν πρόκειται να απομακρύνει στελέχη χωρίς να συντρέχει συγκεκριμένος λόγος.

Υπάρχει, ωστόσο, μια λεπτή διαφορά που δεν περνά απαρατήρητη από όσους παρακολουθούν τις εσωτερικές ισορροπίες της κυβέρνησης. Άλλο η πολιτική κάλυψη ενός προσώπου που αποτελεί προσωπική επιλογή του πρωθυπουργού και άλλο η διαχείριση μιας επιλογής που φέρεται να προέκυψε μέσα από εισηγήσεις του υπουργικού περιβάλλοντος.

Και μπορεί δημοσίως το Μαξίμου να βάζει και τις δύο υποθέσεις στο ίδιο κάδρο, στο παρασκήνιο όμως οι αποχρώσεις έχουν τη δική τους σημασία.