Ο Μητσοτάκης, η Βιέννη και η καρέκλα της ΕΚΤ
Τις προάλλες που ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε στην Αυστρία, οι δικοί μου ωτακουστές στη Βιέννη δεν ασχολήθηκαν μόνο με όσα ειπώθηκαν επισήμως. Στις γερμανόφωνες -και όχι μόνο- παρέες που συζητούνται από νωρίς οι επόμενες ευρωπαϊκές μετακινήσεις, άκουσαν να πέφτει στο τραπέζι και το όνομα του Έλληνα πρωθυπουργού για την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Δεν σας λέω ότι υπάρχει συμφωνία, ούτε ότι ο Μητσοτάκης ετοιμάζει βαλίτσες για τη Φρανκφούρτη. Σας λέω, όμως, ότι το σενάριο συζητείται από ανθρώπους που γνωρίζουν πώς μοιράζονται οι μεγάλες ευρωπαϊκές καρέκλες. Και μόνο αυτό έχει τη σημασία του. Διότι, αν κάποια στιγμή η κουβέντα αποκτήσει πιο επίσημα χαρακτηριστικά, δεν θα αφορά απλώς στο επόμενο αξίωμα του Κυριάκου. Θα ανοίξει αυτομάτως η συζήτηση για τις εκλογές, τη διαδοχή στη Νέα Δημοκρατία και εκείνους που εδώ και καιρό περιμένουν στη σειρά.
Το κλειδί βρίσκεται στο Παρίσι
Για να προχωρήσει, βέβαια, οποιοδήποτε τέτοιο σενάριο, πρέπει προηγουμένως να αδειάσει η θέση. Και εδώ αρχίζει η ιστορία με την Κριστίν Λαγκάρντ. Στον διεθνή οικονομικό Τύπο και στα ευρωπαϊκά σαλόνια επιμένει η συζήτηση ότι μπορεί να εγκαταλείψει νωρίτερα την ΕΚΤ, με το βλέμμα ακόμη και στη γαλλική προεδρία. Θα πρέπει να σημειώσω επίσης ότι οι εκλογές στη Γαλλία είναι την άνοιξη του 2027 και ο Εμανουέλ Μακρόν έχει κάθε λόγο να θέλει να επηρεάσει τη διαδοχή της πριν αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί στο Παρίσι. Ενώ στην αρχή η Λαγκάρντ απέρριπτε κάθε σενάριο πρόωρης αποχώρησής της από την ηγεσία της ΕΚΤ, πρόσφατα η ίδια είπε ότι μια πρόωρη αποχώρηση πριν από τον Οκτώβριο του 2027 παραμένει πιθανή, ώστε να παρέμβει στον γαλλικό πολιτικό διάλογο. Διευκρίνισε, πάντως, ότι η υποψηφιότητά της για την προεδρία της Γαλλίας δεν βρίσκεται «αυτή τη στιγμή» στην ατζέντα. Αν η Λαγκάρντ κινηθεί, η Φρανκφούρτη θα μπει αμέσως σε παζάρι και τότε θα αρχίσουν να μετριούνται εθνικότητες, συμμαχίες και πολιτικά ανταλλάγματα. Κάπου μέσα σε αυτή την αριθμητική ακούστηκε και ο Μητσοτάκης. Προς το παρόν, κρατήστε το ως ευρωπαϊκό παρασκήνιο. Επειδή, όμως, οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν συνήθως ως ψίθυροι σε κλειστές παρέες, εγώ δεν θα το πετούσα εύκολα στον κάλαθο.
Η τρίτη θητεία απέναντι στη Φρανκφούρτη
Καταλαβαίνετε ότι αν επιβεβαιωθεί όλη η παραπάνω σεναριολογία, τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα πάει για τρίτη θητεία και αυτό θα προκαλέσει τρομακτικές ανατροπές στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό. Ποιος θα κυβερνήσει; Ποιος θα είναι πρωθυπουργός; Και, κυρίως, ποιος θα αναλάβει να κρατήσει ενωμένη τη Νέα Δημοκρατία, όταν θα ανοίξει η πόρτα της διαδοχής; Επειδή, λοιπόν, ρώτησα βαθυγνώστες του πολιτικού κλίματος στην Ηρώδου Αττικού για το τι θα επέλεγε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, η απάντηση ήταν μάλλον καθαρή. Θα ήθελε να μείνει στην Ιστορία ως ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που κέρδισε τρεις συνεχόμενες εκλογικές μάχες και έκανε τρεις συνεχόμενες θητείες. Για αυτό και, όπως μου είπαν, θα παίξει τα ρέστα του στις επόμενες εκλογές. Η Φρανκφούρτη είναι ασφαλώς μεγάλη υπόθεση και ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Η τρίτη πρωθυπουργική εντολή, όμως, είναι προσωπικό στοίχημα, ιστορικό ρεκόρ και πολιτική υστεροφημία μαζί. Ωστόσο οφείλω να γράψω ξανά: Επειδή στην πολιτική οι μεγάλες ανατροπές είναι σύνηθες φαινόμενο, μην βιαστείτε να πετάξετε στον κάλαθο των αχρήστων τις συζητήσεις που έγιναν στη Βιέννη.
Το πρόβλημα δεν θα είναι η πρωτιά, αλλά ο πρωθυπουργός
Μου λένε άνθρωποι που παρακολουθούν από κοντά τους μετεκλογικούς συσχετισμούς ότι η πραγματική δυσκολία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν βρίσκεται στην πρώτη θέση της Νέας Δημοκρατίας. Βρίσκεται στην επόμενη ημέρα. Αν οι κάλπες δεν δώσουν αυτοδυναμία -που για να είμαστε ρεαλιστές, είναι σχεδόν απίθανο να δώσουν- τότε οι πιθανοί εταίροι δύσκολα θα δεχθούν κυβέρνηση συνεργασίας με τον ίδιο ξανά στο Μέγαρο Μαξίμου. Και πάντοτε υπάρχει και το ενδεχόμενο η ΝΔ να μην ξεπεράσει το 25% και να μην λάβει το μπόνους των εδρών. Κάπου εκεί η συζήτηση αλλάζει εντελώς καθώς άλλο πρώτο κόμμα και άλλο πρωθυπουργός. Η πολιτική αλλαγή μπορεί, δηλαδή, να έρθει χωρίς να χάσει η ΝΔ την εκλογική κυριαρχία της, αλλά με αλλαγή προσώπου στην κορυφή. Ο Μητσοτάκης το γνωρίζει και γι’ αυτό το επόμενο διάστημα δεν θα παίξει μόνο για το ποσοστό. Θα παίξει και για το δικαίωμα να καθορίσει ο ίδιος το τέλος της διαδρομής του. Για έναν πρωθυπουργό που έχτισε ολόκληρο σύστημα εξουσίας γύρω από το πρόσωπό του, η αποχώρηση κατόπιν απαίτησης τρίτων θα ήταν το χειρότερο δυνατό φινάλε.