Η Microsoft επένδυσε 1 δισ. δολάρια στην -τότε- νεοσύστατη OpenAI, όταν “κανείς άλλος δεν ήταν διατεθειμένος” να το κάνει. Έτσι περιέγραψε ο διευθύνων σύμβουλος Satya Nadella τη χρηματοδοτική δέσμευση της εταιρείας το 2019.
Και το καλύτερο είναι ότι η Microsoft δεν σταμάτησε εκεί. Εκτός από τα κεφάλαια, η Microsoft παρείχε στην OpenAI πρόσβαση στα data centers της, πάνω στα οποία η εταιρεία θα μπορούσε να χτίσει και να εκπαιδεύσει τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης της. Είναι ένα success story που οι οικονομολόγοι και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα έπρεπε να αφομοιώσουν.
Για να καταλάβετε το γιατί, σκεφτείτε τι απασχολεί τους οικονομολόγους καθώς αναζητούν τρόπους για την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης. Αναπόφευκτα στρέφουν το βλέμμα τους προς την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, έναν μεγάλο εργοδότη οικονομολόγων. Το μυαλό τους περιπλανιέται. Και όχι προς μια εποικοδομητική κατεύθυνση.
Την ανάπτυξη την τροφοδοτούν οι τολμηρές επενδύσεις, και αυτές η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ δεν μπορεί να τις διευκολύνει. Κι έτσι επιστρέφουμε στη Microsoft.
Η αρχική επένδυση του 1 δισ. δολαρίων στην OpenAI, σε μια εποχή που “κανείς άλλος δεν ήταν πρόθυμος να το κάνει”, υπονοεί ότι ο Nadella και άλλα στελέχη της Microsoft γνώριζαν πολύ καλά ότι θα μπορούσαν να χάσουν κάθε σεντ της επένδυσής τους. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Η Microsoft είχε 1 δισ. δολάρια να χάσει.
Αυτό είναι κάτι που οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής καλά θα έκαναν να το ενστερνιστούν. Η ισχυρότερη κινητήρια δύναμη των μεγαλύτερων οικονομικών άλματων είναι η έκπληξη. Ευτυχώς για τη Microsoft, την Nvidia, την Amazon, την Google, τον Elon Musk, τον Sam Altman και μια σειρά εταιρειών και προσωπικοτήτων που έχουν χρήματα να χάσουν.
Όλο αυτό μάς θυμίζει τον επενδυτή Βινόντ Κόσλα. Του αρέσουν οι εξωφρενικές ιδέες. Αυτές που σχεδόν δεν περιγράφονται.
Κάτι τέτοιο εννοούσε ο Ναντέλα με την αρχική επένδυση της Microsoft στην OpenAI, σε μια εποχή που “κανείς άλλος δεν ήταν διατεθειμένος να το κάνει”. Η Microsoft επενδύει στο ανέφικτο.
Σκεφτείτε ποσό διαφορετικό είναι το 2019 με το 2026. Το να πούμε ότι το 2019 ανήκε σε άλλον αιώνα από τεχνολογική άποψη δεν είναι υπερβολή. Φανταστείτε να σας παρουσίαζαν τότε μια ιδέα που ένα μηχάνημα μπορεί να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση, να γράψει μια εξειδικευμένη εργασία και να συνθέσει όλη τη γνώση του κόσμου με τρόπους που θα επέτρεπαν στις μηχανές να σκέφτονται για λογαριασμό μας, όπως κάνουν εδώ και καιρό.
Αν σκεφτούμε υπό το πρίσμα του 2019, είναι έκπληξη που η χρηματοδότηση που δόθηκε στην OpenAI ήταν περιορισμένη; Το ερώτημα είναι μάλλον ρητορικό.
Εδώ οι αναγνώστες μπορούν να διακρίνουν την ανοησία της σύγχρονης οικονομικής σκέψης. Η Fed απασχολεί περισσότερους οικονομολόγους από οποιονδήποτε άλλον οργανισμό στον κόσμο, αλλά με ποιο σκοπό; Μια μικρή –για τα δεδομένα της Microsoft– επένδυση έβαλε την OpenAI στον δρόμο προς τη μεταμόρφωση της εργασίας και της σκέψης όπως τις γνωρίζουμε, και με τρόπους που θα ενισχύσουν την παραγωγικότητα του ανθρώπου και τώρα και στο μέλλον. Τι σχέση έχει η Fed με αυτή την εντυπωσιακή πρόοδο που δίνει σάρκα και οστά στην ανάπτυξη;
Όσον αφορά τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, έχουν περάσει δεκαετίες συντάσσοντας έναν εντελώς ακατανόητο φορολογικό κώδικα με σκοπό να αποσπάσουν όλο και περισσότερο πλούτο από τον ιδιωτικό τομέα.
Προς το παρόν, τα παλιότερα και πρόσφατα επιτεύγματα της Microsoft έχουν δημιουργήσει κεφάλαια που, μεταξύ άλλων, τροφοδότησαν τα μετασχηματιστικά άλματα της OpenAI. Ας σκεφτούμε πόση ανάπτυξη θα υπήρχε αν η φορολογία ήταν λιγότερη, ώστε περισσότερες “εξωφρενικές” ιδέες να μπορούν να βρουν οικονομικούς πόρους.