Tι κάνει ο φίλος μας ο Τζέφρι Πάιατ;
Aναρωτιέστε καθόλου τι κάνει αυτή η ψυχή ο Τζέφρι Πάιατ, για πολλά χρόνια Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα και μετέπειτα υφυπουργός Ενέργειας στην Ουάσινγκτον;
Λοιπόν ο φιλέλλην Τζέφρι χαίρει άκρας υγείας έρχεται στην Ελλάδα αρκετά συχνά και βλέπει φίλους ή συμμετέχει σε events όπως πρόσφατα, είναι ομιλητικότατος και δίνει και συνεντεύξεις ενίοτε.
Πάντα ήταν άριστος στις δημόσιες σχέσεις άλλωστε, γι’ αυτό και επιβίωσε στην πρώτη θητεία Τραμπ αλλά και επί Μπάιντεν.
Σήμερα ο ικανότατος Τζέφρι που είχε έρθει ως πρέσβης στην Αθήνα πριν από σχεδόν μια δεκαετία (σ.σ. πως περνούν τα χρόνια…) βγάζει το παντεσπάνι του στη McLarty Associates ως partner αλλά είναι μέσα σε όλα και στο «Ατλαντικό Συμβούλιο».
Πρόκειται για το γνωστό Atlantic Council ένα Οργανισμό αθόρυβο μεν αλλά με επιρροή πολύ σημαντική στις δύο ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού.
Κάποιοι λένε πως το Συμβούλιο είναι ανώτερο σε ισχύ από την παλιά και πασίγνωστη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ αλλά εγώ αυτές τις συγκρίσεις δεν τις ενστερνίζομαι.
Ο Τζέφ ή Τζόφρι για τους φίλους του, είναι πάντοτε αισιόδοξος για τις εξελίξεις στην περιοχή μας και έχει καλά λόγια για την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις όμως, όπου δεν υπάρχει το φίλτρο της δημόσιας δήλωσης, ψιθυρίζει πως η σημερινή σχέση της Ελλάδας με τη διακυβέρνηση Τραμπ θα μπορούσε να είναι απείρως καλύτερη, αλλά η ευθύνη για αυτό δεν ανήκει στην Αθήνα, ανήκει στις νέες ισορροπίες περί τον Αμερικανό Πρόεδρο.
Όλα αυτά όμως τα χαρακτηρίζει αναμενόμενα σκαμπανεβάσματα και εκφράζει αισιοδοξία για εντυπωσιακή βελτίωση στο άμεσο μέλλον.
Η απαισιοδοξία Τζόφρι για East Med και καλώδιο
Σε αυτά που μας ενδιαφέρουν άμεσα πάντως, εκφράζει στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις έως και απογοήτευση για την πορεία του Υπερ-Σχεδίου που είναι ο αγωγός East Med και μεγάλο προβληματισμό για το καλώδιο Κρήτης-Κύπρου-Ισραήλ το περιβόητο CSI.
Χωρίς να λέει ονόματα (μου είπε συνομιλητής του) υπαινίσσεται έντονη τουρκική παρέμβαση προς τις ΗΠΑ για να τορπιλιστεί το σχέδιο και υποστηρίζει πως η κυπριακή επαμφοτερίζουσα στάση οφείλεται στο φόβο αντιδράσεων της Άγκυρας. Αναρωτιέται τέλος πως θα αντιδράσει το Ισραήλ την κατάλληλη στιγμή για το θέμα.
Το ίδιο δηλαδή που αναρωτιόμαστε κι εμείς τόσο καιρό.