Παγκόσμιο Χρέος – Πληθωρισμός | Ο «μηχανισμός» που υποχρεώνει τις κεντρικές τράπεζες να μειώσουν τα επιτόκια

Με αφορμή την πρόσφατη μείωση των επιτοκίων από τη FED, μία μείωση σε ποσοστό μεγαλύτερο του αναμενόμενου, ξεκίνησε εκ νέου η συζήτηση για το παγκόσμιο χρέος και την εικόνα των χωρών.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

Θυμίζουμε ότι η Fed αποφάσισε να μειώσει «επιθετικά» τα επιτόκια κατά 0,50% παρά το γεγονός ότι ο «super core» πληθωρισμός παραμένει στο 4%, η ανάπτυξη δεν παρουσιάζει προβλήματα που να υποχρεώνουν σε νομισματική στήριξη και η απασχόληση παραμένει σε ικανοποιητικά επίπεδα.

Για την κατάσταση του χρέους διεθνώς μας δίνει τα ακόλουθα στοιχεία στοιχεία το Institute of International Finance (Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο), το γνωστό και σε μας IIF που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις διαδικασίες αναδιάρθρωσης του χρέους το 2012 – 2018.

Ιδού λοιπόν η κατάσταση του χρέους, σύμφωνα με το τελευταίο δελτίο του IIF που δημοσιεύθηκε προχθές (24.9.2024).   

• Το παγκόσμιο χρέος αγγίζει τα 312 τρισ. δολάρια: Το παγκόσμιο απόθεμα χρέους αυξήθηκε κατά πάνω από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια το πρώτο εξάμηνο του 2024, λόγω της Κίνας και των ΗΠΑ.
• Οι αναδυόμενες αγορές σημείωσαν επίπεδα ρεκόρ χρέους: Ο λόγος χρέους των Αναδυόμενες Οικονομίες προς το ΑΕΠ έχει πλέον φτάσει στο 245% – πάνω από 25 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερα από τα προ πανδημίας επίπεδα.
• Παραγωγικότητα σε κίνδυνο: Η αυξημένη εξάρτηση από κρατικές δαπάνες -και η συνακόλουθη αύξηση του παγκόσμιου χρέους και του κόστους της εξυπηρέτησης του χρέους- επιβαρύνει την αύξηση της παραγωγικότητας, εκτρέποντας ολοένα και περισσότερο τους πόρους από πιο παραγωγικές χρήσεις.
• Οι κρατικές προβλέψεις τείνουν να υποτιμούν τις ανάγκες δανεισμού: Οι επίσημες προβλέψεις για το χρέος συχνά χάνουν βασικούς παράγοντες όπως ενδεχόμενες υποχρεώσεις, οδηγώντας σε υψηλότερες πραγματικές ανάγκες δανεισμού – οι οποίες με τη σειρά τους αυξάνουν τα ασφάλιστρα κινδύνου και το κόστος δανεισμού.
• Η χρηματοδότηση του κλίματος θα οδηγήσει στο μελλοντικό χρέος: Σε αυτήν την εποχή δαπανηρών νέων βιομηχανικών πολιτικών για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, το δημόσιο χρέος προβλέπεται να διπλασιαστεί σχεδόν, φτάνοντας σχεδόν τα 200 τρισ. δολάρια έως το 2030.

Ανεξάρτητα από την διαφορετικότητα που υπολογίζεται και διαχειρίζεται το χρέος η Κίνα από τις ΗΠΑ, η εικόνα δεν έχει το προηγούμενό της στην ιστορία του καπιταλισμού, όσο αφορά το ύψος, την ταχύτητα επέκτασης και την ταχεία ανοδική τάση στο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους.

Μπροστά σ’ αυτή την πραγματική και όχι υποθετική κατάσταση και με δεδομένο ότι το ιδιωτικό χρέος, λόγω του ανεξέλεγκτου όγκου μόχλευσης του δημόσιου χρέους μέσω του ιδιωτικού (τράπεζες, funds, παράγωγα, κ.λ.π.), είναι πλέον αδύνατο να εξυπηρετηθεί, πολύ περισσότερο να αποπληρωθεί, αν τα επιτόκια παραμείνουν ψηλά. 

Σ’ αυτή την αδυσώπητη ανάγκη επιβίωσης οι Κεντρικές Τράπεζες είναι αναγκασμένες να μειώσουν τα επιτόκια προκειμένου αφενός να επιτρέψουν στις κυβερνήσεις να διαχειριστούν ένα χαμηλότερο κόστος εξυπηρέτησης και αναχρηματοδότησης. Και αφ’ εταίρου να «πληρώσουν» αυτή την εξυπηρέτηση ή αναχρηματοδότηση με μικρότερης αξίας νόμισμα. Κάτι που επιτυγχάνουν (δηλαδή την υποτίμηση του νομίσματος) με την μείωση των επιτοκίων. 

Φυσικά όλα αυτά αφορούν κατά βάση στην προσπάθεια διαχείρισης του κόστους εξυπηρέτησης και την αναχρηματοδότηση του χρέους και όχι την αποπληρωμή του…  

Με άλλα λόγια η εν εξέλιξη κρίση του ανεξέλεγκτου χρέους, είναι αυτή που υποχρεώνει τις κεντρικές τράπεζες -παρά τις εν δυνάμει συνέπειες στον πληθωρισμό- σε μείωση των επιτοκίων και ραγδαίες υποτιμήσεις σε πραγματικούς και όχι σχετικούς όρους των νομισμάτων.

Ωστόσο αυτό δεν είναι άλλο παρά η αναπαραγωγή του φαύλου κύκλου που οδήγησε στο 2008, αλλά σε πολύ διαφορετικές και πολύ πιο επικίνδυνες διαστάσεις.