Περιοχή Γλυφάδας αρχές του 20ου αιώνα.
Ο Καραπάνος τότε προσπαθεί να αναβαθμίσει την περιοχή, γιατί ό,τι έβλεπες γύρω σου ήταν νομάδες κτηνοτρόφοι που είχαν κατέβει από τα βουνά της Ρούμελης και είχαν εγκατασταθεί πρόχειρα στους πρόποδες του Υμηττού (ναι, κυριολεκτικά μιλάμε). Μόνιμα σπίτια δεν υπήρχαν, και το κτήμα της Γλυφάδας το καλλιεργούσαν κολίγοι από τα γειτονικά χωριά. Εκεί μπαίνει στο παιχνίδι ο Κωνσταντίνος Καραπάνος, που εκτός από Υπουργός Οικονομικών, έκτισε δέκα σπίτια στο σημείο όπου σήμερα βρίσκονται η πλατεία Γλυφάδας και η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου.
Σε αυτά τα δέκα σπίτια εγκαταστάθηκαν οκτώ οικογένειες χωρικών – οι πρώτοι μόνιμοι καλλιεργητές του τσιφλικιού. Προέρχονταν από τους Τράχωνες, το Κορωπί, τη Βάρη και την Αθήνα (στην παρακάτω φωτογραφία φαίνονται μερικοί από αυτούς, όπως την είχε παρουσιάσει το 7ο Γυμνάσιο Γλυφάδας σε αφιέρωμά του).
Βρισκόμαστε γύρω στα 1900 και στην ουσία μιλάμε για την απαρχή του οικισμού της Γλυφάδας. Τι υπήρχε τότε; Στο σημείο του σημερινού Αγίου Κωνσταντίνου υπήρχαν στάβλοι, πατητήρια, αλώνια και ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στον άγιο. Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου ήταν ήδη στη θέση του, ενώ κοντά στη θάλασσα, δίπλα στο παλιό δημαρχείο, λειτουργούσε το πανδοχείο-ταβερνάκι του Αντωνόπουλου. Ποιοι σύχναζαν εκεί; Οι κυνηγοί που κατέβαιναν από τις ρεματιές και τα δάση της περιοχής. Μην περιμένετε τους θαμώνες των καφετεριών της σύγχρονης εποχής.
Αυτή είναι η πρώτη, αυθεντική εικόνα της Γλυφάδας, που χτίστηκε ουσιαστικά χάρη στον Κωνσταντίνο Καραπάνο – έναν Ηπειρώτη που έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος «πραγματικός» Γλυφαδιώτης. Σήμερα δεν υπάρχει οδός με το όνομά του, αφού η «Καραπάνου» μετονομάστηκε σε «Σάκη Καράγιωργα». Την ξέρετε όλοι, δεν ήταν δύσκολο να τη βρείτε.
Κωνσταντίνος Καραπάνος
Ο Κωνσταντίνος Καραπάνος (4 Μαρτίου 1840 – 22 Μαρτίου 1914) ήταν Έλληνας πολιτικός, τραπεζίτης, γαιοκτήμονας και αρχαιολόγος του 19ου αιώνα.
Ο Καραπάνος γεννήθηκε στις 4 Μαρτίου 1840 στην Άρτα, η οποία τότε αποτελούσε έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά έλκυε την καταγωγή του από την Ακαρνανία και συγκεκριμένα από τη Ζάβιτσα του Ξηρόμερου. Πατέρας του ήταν ο Γεράσιμος Καραπάνος (επιστάτης των κτημάτων του Οθωμανού Μουσταφά Ναϊλί πασά) και παππούς του ο πολιτικός και συνονόματος Κωνσταντίνος Καραπάνος. Ο Καραπάνος ήταν μεγάλος τσιφλικάς της περιοχής της Άρτας, αγοράζοντας από τους Τούρκους χωριά της Άρτας και των Τζουμέρκων. Επέβαλε μεγάλους φόρους σε όλους του αγρότες που ζούσαν εκεί και προσπάθησε να εδραιώσει την κυριαρχία του χρησιμοποιώντας την πολιτική και εξαγοράζοντας πρακτικά την εκλογή του σε βουλευτικά αξιώματα. Είναι γνωστή η φράση «Ο Τούρκος έφυγε, ο Καραπάνος έμεινε» που οι κάτοικοι της περιοχής της Άρτας χρησιμοποιούσαν για τον δυνάστη.
Τις εγκύκλιες σπουδές του τις έκανε στα Ιωάννινα και στην Κέρκυρα και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και οικονομολογία στο Παρίσι. Στη γαλλική πρωτεύουσα διορίστηκε το 1861 υπάλληλος της οθωμανικής πρεσβείας, καθότι υπήκοος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα χρημάτισε γραμματέας της Γενικής Εταιρείας του Οθωμανικού Κράτους. Το 1864 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου άσκησε το επάγγελμα του τραπεζίτη.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την αρχαιολογία. Με άδεια της τουρκικής κυβέρνησης και δικά του έξοδα, διεξήγαγε ως αρχαιολόγος ανασκαφές στην περιοχή της αρχαίας Δωδώνης το διάστημα 1875-1877 όπου ανακάλυψε τα ερείπια της αρχαίας πόλης και το μαντείο της. Την πλούσια αρχαιολογική του συλλογή τη δώρισε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Το 1882, ένα χρόνο μετά την προσάρτηση της Άρτας στο ελληνικό κράτος, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Άρτης, υποψήφιος με το κόμμα του Κουμουνδούρου και ανέλαβε υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις. Εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής στην επαρχία Άρτας, συγκεκριμένα 11 συνεχόμενες φορές, από το 1882 έως το 1910. Αποχωρώντας από το κόμμα του Κουμουνδούρου προσχώρησε σε αυτό του Τρικούπη, αλλά διαφωνώντας με την πολιτική του, προσχώρησε στη συνέχεια σε αυτό του Δηλιγιάννη. Το 1887 δημιούργησε δικό του κόμμα, το Προοδευτικόν όπως ονομάστηκε, το οποίο μετά λίγους μήνες διαλύθηκε. Υπήρξε υπουργός Οικονομικών το 1890, υπουργός Ναυτικών το 1902 και 1903 και Δικαιοσύνης το διάστημα 1904-1905.
Απεβίωσε στις 22 Μαρτίου 1914 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Ζωγράφου και γιοι του ήταν οι Πύρρος και Αλέξανδρος, ο οποίος υπήρξε πολιτικός και διπλωμάτης.