The war for eight billion minds – Analysis | Ο πόλεμος για οκτώ δισεκατομμύρια μυαλά

Μετά το αρχικό αγγλικό κείμενο ακολουθεί μετάφραση στα ελληνικά

This is a new kind of war against civilians for control of their minds. Governments are relying increasingly on controlling public “narratives” and vilifying dissent. (Image source: iStock)

The heavy perils we face today include centralized governments micromanaging society, the growing prospect of global war, the growing prospect of forced surrender, and the replacement of reasoned debate and free speech with state-sanctioned “narratives” and censorship: totalitarian governance seems not far behind. This is a new kind of war against civilians for control of their minds.

The torrents engulfing us appear to be potentially catastrophic. In a few short years, the world has endured the COVID-19 pandemic, forced government lockdowns, extreme economic volatility, commodity shortages, and the World Economic Forum’s attempts to exploit this cascade of crises as an excuse to usher in a structural “Great Reset” in which global food and energy consumption can be strictly regulated according to the “climate change” goals of an unelected cabal. Governments are relying increasingly on controlling public “narratives” and vilifying dissent.

While health bureaucrats and politicians claimed to be “following the science,” mandatory compliance with unilateral rule-making precluded reasoned, good-faith debate. The predictable result: the lethal consequences of the Wuhan Virus were exacerbated by the lethal consequences of misguided public policies imposed to fight the virus. Students whose schools were shuttered now suffer the lifelong effects of learning loss. Patients whose timely diagnoses and preventative care were forestalled now suffer the debilitating outcomes of untreated disease. Small businesses unable to endure prolonged closures are gone for good. Middle class savings once reserved for unexpected “rainy day” funds or children’s future educations have dried up. Credit card debt is on the rise, while more and more people struggle to survive on less. The “safety nets” of government welfare programs have ballooned to leave nation states more indebted than ever but have also proved too perforated with leaky holes (often draining needed resources straight into the bank accounts of corporate campaign donors, interest group lobbyists, and foreign hackers) to keep society’s most vulnerable afloat. Governments’ justifications for reckless fiscal, monetary, and credit policies during short-term emergencies have weakened nations’ prospects for long-term solvency and the likelihood that they will be capable of preserving stable currencies. Still, for all the harms their actions have caused, governments have issued no apologies for enforcing such life-altering policies while silencing critics. It is as if “narrative engineers” have adopted an official position that they are incapable of being wrong.

Geopolitical conflict is wrenching the post-WWII international order apart. While America’s and the European Union’s “climate change” policies have already inflated the costs of energy, food and much else, Russia’s invasion of Ukraine has only added to ordinary Europeans’ financial pain and jeopardizes the continent’s security more broadly. China’s territorial ambitions threaten peace in Taiwan, Japan, across Southeast Asia and beyond. The United States’ efforts to enlarge NATO’s European membership, while expanding its mission objectives into the Indo-Pacific, all but ensure that the U.S., China and Russia remain on a collision course.

Policymakers cannot help seeing parallels to the quickly falling geopolitical dominoes that ushered in WWI and WWII over the course of a few fateful weeks. They cannot help looking at the unsustainable accumulation of government debt around the world and the avalanche of investment derivatives balancing unsteadily upon fragile currencies unmoored from any real value in gold or silver and fearing the risks of a severe depression. They cannot help seeing Russian revanchism and Chinese territorial expansion as signs that the Great Powers have set course down a dangerous path. The more nervous about the future policymakers are, the more committed they seem to enforcing a standard “narrative” they can control.

It was the detonation of two nuclear warheads over Hiroshima and Nagasaki, of course, that brought combat in the Pacific Theater to a close and ended WWII with an exclamation point.

Now we stand on a new kind of battlefield. Just as with nuclear weapons, civilians have nowhere to hide from this war’s effects. Weapons systems are spread out across the Internet, deployed on mobile phones and active on every computer chip, tracking, sharing, and pushing digital information throughout the world. Instead of explosives and bullets, we have competing “narratives” whizzing past. The breadth of the campaign to control what information we see, how we process that information, and ultimately what we think and say makes even the most effective psychological operations of the past look antiquated and rudimentary. Whereas “mutually assured destruction” has so far succeeded as a deterrent against nuclear war, the tantalizing opportunities for governments to use programs of mass digital surveillance and communication to spread lies, manipulate opinion, and affect human behavior have created a kind of mutually assured dystopia, “where people lead dehumanized, fearful lives.”

In the 1930s, Adolf Hitler spoke with boisterous energy and theatrical gesticulation before tens of thousands of stormtroopers, Hitler Youth, and Nazi Party faithful. Today, the dictator’s raised stage has been replaced with Twitter, Facebook, YouTube, TikTok, and anywhere else a pop-up online audience can be found. The visual stimuli that enthralled Hitler’s crowds are now reproduced with the release of pleasure-causing endorphins rushing to the brain after every “politically correct” online statement is “rewarded” with approval from strangers providing instant fame. Online “influencers” have become the goose-stepping middlemen for campaigns of mass propaganda that touch more humans in a day than a decade of Hitler’s speeches. In an age when information has never been more easily accessible, the world is awash in lies.

Instead of encouraging public debate and rational argument, governments push the constant drumbeat of the “narrative” above all else. A citizen either obediently accepts the government’s vast and intrusive COVID-19 rules, or that person is labeled a “COVID denier.” A citizen either obediently accepts the government’s vast and intrusive “climate change” rules, or that person is labeled a “climate denier.” A citizen either accepts Hunter Biden’s “laptop from hell” as “Russian disinformation“, or that person is labeled a “Russian sympathizer.” Daring to say otherwise could get one banned from social media, professionally sanctioned, or even fired from a job. Except none of these established “narratives” has proved true.

In hindsight, it is clear that lockdowns unleashed more health, educational and economic problems than they solved. As Europe faces an expanding energy crisis that leaves its populations vulnerable to the cold, it is clear that “climate change” policies can kill those they are purportedly meant to protect. And as Elon Musk’s recent release of internal Twitter communications proves, Hunter Biden’s laptop was not only real news censored from the public during a presidential election. Political speech was also censored through the collaborative efforts of the FBI and more than 50 intelligence community agents in violation of the First Amendment. In each case, the “narrative” proved to be either misleading propaganda or an outright lie. Yet they were created and sustained by online communication platforms that pushed the lies and excluded the truths.

As global events increasingly threaten Western stability, governments have demonstrated no inclination to entertain a diversity of viewpoints or discussions along the way. Instead, the more serious the issue, the more committed to a single, overarching “narrative” they seem to become. Dissent is despised. Reasoned argument is lampooned. A citizen is expected to blithely accept government-approved messaging disseminated online, or risk the wrath of the technocracy.

This war for eight billion minds means that citizens must be more vigilant than ever in processing and evaluating what they see and read. Whether they like it or not, they are under attack at all times from those who seek to manipulate and control them. As in the last century, we are surrounded by totalitarian propaganda routinely disguised as “the truth.” In this century, though, the reach and scale of mass indoctrination seems endlessly expanding.

JB Shurk writes about politics and society.

© 2024 Gatestone Institute. All rights reserved. The articles printed here do not necessarily reflect the views of the Editors or of Gatestone Institute. No part of the Gatestone website or any of its contents may be reproduced, copied or modified, without the prior written consent of Gatestone Institute.


Ο πόλεμος για οκτώ δισεκατομμύρια μυαλά

Μεταξύ των σοβαρών κινδύνων που αντιμετωπίζουμε σήμερα περιλαμβάνονται οι συγκεντρωτικές κυβερνήσεις που μικροδιαχειρίζονται την κοινωνία, η ολοένα και μεγαλύτερη προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου, η ολοένα και μεγαλύτερη προοπτική επιβεβλημένης παράδοσης, και η αντικατάσταση της εμπεριστατωμένης συζήτησης και της ελευθερίας του λόγου με κρατικά εγκεκριμένες «ρητορικές» και με λογοκρισία: η ολοκληρωτική διακυβέρνηση φαίνεται να μην απέχει μακριά. Πρόκειται για ένα νέο είδος πολέμου εναντίον αμάχων που σκοπεύει στον έλεγχο του μυαλού τους.

Οι ραγδαίες εξελίξεις που μας κατακλύζουν μοιάζουν ότι δύνανται να αποβούν καταστροφικές. Σε διάστημα λίγων ετών, ο κόσμος έχει υποστεί την πανδημία COVID-19, τα υποχρεωτικά κρατικά λοκντάουν, την ακραία οικονομική αστάθεια, τις ελλείψεις αγαθών και τις προσπάθειες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ να εκμεταλλευτεί αυτόν τον καταρράκτη κρίσεων ως δικαιολογία για να ξεκινήσει μια δομική «Μεγάλη Επαναφορά» όπου η παγκόσμια κατανάλωση τροφίμων και ενέργειας θα ρυθμίζεται αυστηρά σύμφωνα με τους στόχους της «κλιματικής αλλαγής» μιας μη εκλεγμένης κλίκας. Οι κυβερνήσεις βασίζονται ολοένα και περισσότερο στον έλεγχο των δημόσιων «ρητορικών» και στη δυσφήμιση της αντιγνωμίας.

Ενώ οι γραφειοκράτες στο χώρο της υγείας και οι πολιτικοί ισχυρίστηκαν ότι «ακολουθούν την επιστήμη», η υποχρεωτική συμμόρφωση με τη μονομερή θέσπιση κανόνων απέκλεισε κάθε αιτιολογημένη, καλόπιστη δημόσια συζήτηση. Το προβλέψιμο αποτέλεσμα είναι το εξής: οι θανατηφόρες συνέπειες του ιού της Γιουχάν επιδεινώθηκαν από τις θανατηφόρες συνέπειες των εσφαλμένων δημόσιων πολιτικών που επιβλήθηκαν για την καταπολέμηση του ιού. Οι μαθητές των οποίων τα σχολεία παρέμειναν κλειστά υποφέρουν τώρα από τις ισόβιες επιπτώσεις της μαθησιακής απώλειας. Οι ασθενείς των οποίων οι έγκαιρες διαγνώσεις και η προληπτική φροντίδα αποτράπηκαν, υποφέρουν τώρα από τις εξουθενωτικές συνέπειες της νόσου που δεν έλαβε αγωγή. Οι μικρές επιχειρήσεις που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το παρατεταμένο κλείσιμο εξαφανίστηκαν οριστικά. Οι αποταμιεύσεις της μεσαίας τάξης που κάποτε προορίζονταν για μια «δύσκολη μέρα» ή για τις σπουδές των παιδιών στο μέλλον στέρεψαν. Το χρέος των πιστωτικών καρτών αυξάνεται, ενώ όλο και περισσότεροι άνθρωποι αγωνίζονται να επιβιώσουν με λιγότερα. Τα «δίχτυα ασφαλείας» των κυβερνητικών προγραμμάτων πρόνοιας έχουν αυξηθεί ραγδαία αφήνοντας τα κράτη πιο χρεωμένα από ποτέ, αλλά έχουν επίσης αποδειχθεί γεμάτα διαρροές (συχνά αποστραγγίζοντας αναγκαίους πόρους και τοποθετώντας τους κατευθείαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς χορηγών εταιρικών εκστρατειών, εκπροσώπων ομάδων συμφερόντων και ξένων χάκερ) για να βοηθήσουν να επιβιώσουν οι πιο ευάλωτοι της κοινωνίας. Οι δικαιολογίες των κυβερνήσεων για απερίσκεπτες δημοσιονομικές, νομισματικές και πιστωτικές πολιτικές κατά τη διάρκεια βραχυπρόθεσμων καταστάσεων έκτακτης ανάγκης έχουν αποδυναμώσει τις προοπτικές των κρατών για μακροπρόθεσμη φερεγγυότητα και την πιθανότητα να είναι σε θέση να διατηρήσουν σταθερά νομίσματα. Ωστόσο, παρά τις βλάβες που έχουν προκαλέσει οι ενέργειές τους, οι κυβερνήσεις δεν έχουν ζητήσει συγγνώμη για την επιβολή τέτοιων πολιτικών που αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων, ενώ φιμώνουν τους επικριτές. Λες και οι «μηχανικοί της ρητορικής» έχουν υιοθετήσει την επίσημη θέση ότι δεν είναι σε θέση να κάνουν λάθος.

Η γεωπολιτική σύγκρουση διαλύει τη διεθνή τάξη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενώ οι πολιτικές της Αμερικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την «κλιματική αλλαγή» έχουν ήδη διογκώσει το κόστος της ενέργειας, των τροφίμων και πολλών άλλων αγαθών, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει επιβαρύνει τα οικονομικά προβλήματα των απλών Ευρωπαίων και θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια της ηπείρου ευρύτερα. Οι εδαφικές φιλοδοξίες της Κίνας απειλούν την ειρήνη στην Ταϊβάν, την Ιαπωνία, σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Ασία και πέρα από αυτή. Οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να διευρύνουν την ευρωπαϊκή ιδιότητα μέλους του ΝΑΤΟ, ενώ επεκτείνουν τους στόχους της αποστολής τους στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού, διασφαλίζουν ότι οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία θα παραμείνουν σε πορεία σύγκρουσης.

Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν μπορούν να μην δουν παραλληλισμούς με τα γεωπολιτικά ντόμινο που πέφτουν το ένα μετά το άλλο και οδήγησαν στον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέσα σε μερικές μοιραίες εβδομάδες. Δεν μπορούν να μην εξετάσουν τη μη-βιώσιμη συσσώρευση δημόσιου χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο και τη χιονοστιβάδα των επενδυτικών παραγώγων που ισορροπούν με αστάθεια σε εύθραυστα νομίσματα τα οποία δεν βασίζονται σε οποιαδήποτε πραγματική αξία σε χρυσό ή ασήμι, και φοβούνται τους κινδύνους μιας σοβαρής οικονομικής κρίσης. Δεν μπορούν να μην δουν τον ρωσικό ρεβανσισμό και την κινεζική εδαφική επέκταση ως σημάδια ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις έχουν χαράξει πορεία σε έναν επικίνδυνο δρόμο. Όσο πιο αγχωμένοι είναι αυτοί που χαράσσουν την πολιτική του μέλλοντος, τόσο πιο αφοσιωμένοι δείχνουν να είναι στο να επιβάλλουν μια τυπική «ρητορική» που μπορούν να ελέγξουν.

Φυσικά, η έκρηξη δύο πυρηνικών κεφαλών πάνω από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι σήμανε το τέλος των μαχών στο Θέατρο του Ειρηνικού και σφράγισε τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βάζοντας ένα θαυμαστικό.

Τώρα βρισκόμαστε σε ένα νέο είδος πεδίου μάχης. Όπως και με τα πυρηνικά όπλα, οι άμαχοι δεν έχουν πού να κρυφτούν από τις επιπτώσεις αυτού του πολέμου. Τα οπλικά συστήματα είναι διαδεδομένα στο διαδίκτυο, παρατάσσονται σε κινητά τηλέφωνα και είναι ενεργά σε κάθε τσιπ υπολογιστή, παρακολουθώντας, μοιράζοντας και προωθώντας ψηφιακές πληροφορίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Αντί για εκρηκτικά και σφαίρες, έχουμε ανταγωνιστικές «ρητορικές» που κινούνται σαν βολίδες. Το εύρος της εκστρατείας που ελέγχει ποιες πληροφορίες βλέπουμε, πώς επεξεργαζόμαστε αυτές τις πληροφορίες και, τελικά, τι σκεφτόμαστε και λέμε, κάνει ακόμη και τους πιο αποτελεσματικούς ψυχολογικούς χειρισμούς του παρελθόντος να μοιάζουν απαρχαιωμένοι και υποτυπώδεις. Ενώ η «αμοιβαία βέβαιη καταστροφή» έχει μέχρι στιγμής πετύχει ως αποτρεπτικό μέσο κατά του πυρηνικού πολέμου, οι δελεαστικές ευκαιρίες για τις κυβερνήσεις να χρησιμοποιούν προγράμματα μαζικής ψηφιακής επιτήρησης και επικοινωνίας για να διαδίδουν ψέματα, να χειραγωγούν τις απόψεις και να επηρεάζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά έχουν δημιουργήσει ένα είδος αμοιβαίως εξασφαλισμένης δυστοπίας , «όπου οι άνθρωποι ζουν ζωές που δεν μοιάζουν ανθρώπινες, και βουλιάζουν μέσα στο φόβο».

Στη δεκαετία του 1930, ο Αδόλφος Χίτλερ μιλούσε με μανιασμένη ενέργεια και χειρονομώντας θεατρικά ενώπιον δεκάδων χιλιάδων στρατιωτών, της Χιτλερικής Νεολαίας και των οπαδών του Ναζιστικού Κόμματος. Σήμερα, η ανυψωμένη σκηνή του δικτάτορα έχει αντικατασταθεί με το Twitter, το Facebook, το YouTube, το TikTok και οπουδήποτε αλλού μπορεί να βρεθεί ένα αναδυόμενο διαδικτυακό κοινό. Τα οπτικά ερεθίσματα που ενθουσίαζαν τα πλήθη του Χίτλερ αναπαράγονται τώρα με την απελευθέρωση ενδορφινών που προκαλούν ευχαρίστηση πλημμυρίζοντας τον εγκέφαλο, αφού κάθε «πολιτικά ορθή» διαδικτυακή δήλωση «ανταμείβεται» με έγκριση από αγνώστους που χαρίζουν άμεση φήμη. Οι διαδικτυακοί «influencers» έχουν γίνει οι μεσάζοντες για εκστρατείες μαζικής προπαγάνδας που αγγίζουν περισσότερους ανθρώπους μέσα σε μια μέρα από ό, τι μια δεκαετία ομιλιών του Χίτλερ. Σε μια εποχή που οι πληροφορίες δεν ήταν ποτέ πιο εύκολα προσβάσιμες, ο κόσμος είναι γεμάτος ψέματα.

Αντί να ενθαρρύνουν το δημόσιο διάλογο και τα ορθολογικά επιχειρήματα, οι κυβερνήσεις πιέζουν για συνεχή τυμπανοκρουσία της «ρητορικής» πάνω από όλα. Ο πολίτης είτε αποδέχεται υπάκουα τους ατελείωτους και παρεμβατικούς κανόνες της κυβέρνησης για τον COVID-19, είτε το άτομο αυτό χαρακτηρίζεται ως «αρνητής του COVID-19». Ο πολίτης είτε αποδέχεται υπάκουα τους ατελείωτους και παρεμβατικούς κανόνες της κυβέρνησης για την «κλιματική αλλαγή», είτε το άτομο αυτό χαρακτηρίζεται ως «αρνητής του κλίματος». Ένας πολίτης είτε αποδέχεται το «λάπτοπ από την κόλαση» του Χάντερ Μπάιντεν ως «ρωσική παραπληροφόρηση», είτε το άτομο αυτό χαρακτηρίζεται ως «υποστηρικτής των Ρώσων». Το να τολμήσεις να πεις το αντίθετο θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποκλεισμό από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σε επαγγελματικές κυρώσεις ή ακόμα και σε απόλυση από την εργασία. Μόνο που καμία από αυτές τις καθιερωμένες «ρητορικές» δεν έχει αποδειχτεί αληθινή.

Εκ των υστέρων, είναι σαφές ότι τα λοκντάουν προκάλεσαν περισσότερα προβλήματα υγείας, εκπαίδευσης και οικονομίας από όσα έλυσαν. Καθώς η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια επεκτεινόμενη ενεργειακή κρίση που αφήνει τους πληθυσμούς της ευάλωτους στο κρύο, είναι σαφές ότι οι πολιτικές για την «κλιματική αλλαγή» μπορούν να σκοτώσουν αυτούς που υποτίθεται ότι προορίζονται να προστατεύσουν. Και όπως αποδεικνύει η πρόσφατη δημοσίευση εσωτερικών επικοινωνιών στο Twitter του Έλον Μασκ, ο φορητός υπολογιστής του Χάντερ Μπάιντεν δεν ήταν μόνο πραγματικές ειδήσεις που λογοκρίθηκαν από το κοινό κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών. Ο πολιτικός λόγος λογοκρίθηκε επίσης μέσω των συλλογικών προσπαθειών του FBI και περισσότερων από 50 πρακτόρων της κοινότητας των μυστικών πληροφοριών κατά παράβαση της Πρώτης Τροποποίησης. Σε κάθε περίπτωση, η «ρητορική» αποδείχτηκε είτε παραπλανητική προπαγάνδα είτε κατάφωρο ψέμα. Ωστόσο, αυτά δημιουργήθηκαν και συντηρήθηκαν από διαδικτυακές πλατφόρμες επικοινωνίας που προωθούσαν τα ψέματα και απέκλειαν τις αλήθειες.

Καθώς τα παγκόσμια γεγονότα απειλούν ολοένα και περισσότερο τη δυτική σταθερότητα, οι κυβερνήσεις δεν έχουν επιδείξει καμία διάθεση να ασχοληθούν με μια ποικιλομορφία απόψεων ή συζητήσεων στην πορεία. Αντίθετα, όσο πιο σοβαρό είναι το ζήτημα, τόσο πιο αφοσιωμένες σε μια ενιαία, γενική «ρητορική» μοιάζουν να γίνονται. Η διαφωνία περιφρονείται. Το αιτιολογημένο επιχείρημα απορρίπτεται. Ο πολίτης αναμένεται να αποδεχτεί ευγενικά τα εγκεκριμένα από την κυβέρνηση μηνύματα που διαδίδονται στο Διαδίκτυο, διαφορετικά κινδυνεύει να υποστεί την οργή της τεχνοκρατίας.

Αυτός ο πόλεμος που γίνεται για οκτώ δισεκατομμύρια μυαλά σημαίνει ότι οι πολίτες πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί από ποτέ στην επεξεργασία και την αξιολόγηση όσων βλέπουν και διαβάζουν. Είτε τους αρέσει είτε όχι, δέχονται επίθεση ανά πάσα στιγμή από αυτούς που επιδιώκουν να τους χειραγωγήσουν και να τους ελέγξουν. Όπως και κατά τον περασμένο αιώνα, είμαστε περιτριγυρισμένοι από μια ολοκληρωτική προπαγάνδα που συνήθως μεταμφιέζεται ως «αλήθεια». Στον αιώνα που ζούμε, ωστόσο, η εμβέλεια και η κλίμακα της μαζικής κατήχησης φαίνεται να διευρύνονται αδιάκοπα.

Ο JB Shurk γράφει για θέματα που σχετίζονται με την πολιτική και την κοινωνία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *