Ευρωεκλογές 2024 – Ακροδεξιά | Στην Ευρώπη ανησυχούν | Εμείς κοιμόμαστε

Εάν κανείς κοιτάξει τον ευρωπαϊκό Τύπο αυτές τις μέρες θα παρατηρήσει ότι αυξάνεται η ανησυχία πως η Ακροδεξιά θα έχει μια εντυπωσιακή καταγραφή στις επερχόμενες ευρωεκλογές.

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!
Διονύσης Τζουγανάτος

Εάν επιβεβαιωθεί αυτό (που θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες) θα έχει συνολικότερες επιπτώσεις όχι μόνο ως προς τους εσωτερικούς πολιτικούς συσχετισμούς των κρατών – μελών αλλά και ως προς τη λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών, σε μια περίοδο που ούτως ή άλλως το κύρος τους έχει υποστεί πλήγμα.

Ας μην ξεχνάμε ότι σε χώρες, όπως η Ουγγαρία αλλά και η Ιταλία, η Ακροδεξιά κυβερνά, ενώ σε άλλες μετέχει στις εκλογές με πολλές αξιώσεις και αναμένεται να συγκεντρώσει μεγάλο ποσοστό, αποτελώντας την έκπληξη και να διεκδικήσει ρόλο ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων.

Ήδη η Ακροδεξιά επηρεάζει αρκετά στην Ευρώπη

Η στροφή της Ευρώπης σε πολύ πιο αυστηρή αντιμεταναστευτική πολιτική είναι αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου» μιας πολιτικής ατζέντας της ακροδεξιάς. Κάποιοι το κάνουν για ψηθηρικούς λόγους, κάποιοι σε μια προσπάθεια ανάσχεσης της ακροδεξιάς και κάποιοι από ιδεολογική συγγένεια.

Το πρόβλημα είναι βαθύ. Εάν επαληθευτούν οι προβλέψεις και αρχίσουμε να έχουμε μεγαλύτερη συμμετοχή ακροδεξιών κομμάτων στη διακυβέρνηση ή αυτά αναδειχτούν σε βασικό αντιπολιτευτικό πόλο, τότε θα μιλάμε για μια νέα πολιτική κατάσταση.

Τότε η δυνατότητα της Ακροδεξιάς να επηρεάζει τη συνολική κατεύθυνση της Ευρώπης θα είναι πολύ μεγαλύτερη.

Τότε η ατζέντα δεν θα είναι μόνο το μεταναστευτικό – προσφυγικό

Η ατζέντα θα επεκταθεί στα δικαιώματα των γυναικών (όπως π.χ. το δικαίωμα στην άμβλωση) ή στα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Με την επίκληση της προτεραιότητας των «εθνικών αποφάσεων» θα θέσει σε κίνδυνο την όποια ικανότητα έχουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί να απαιτήσουν τήρηση κανόνων κράτους δικαίου. Ουσιαστικά η πορεία προς την ενοποίηση της Ευρώπης θα χάσει ταχύτητα (ή θα σταματήσει κατ’ άλλους).

Στην Ευρώπη -που βέβαια μόνο άμοιρη ευθυνών δεν είναι για την άνοδο της Ακροδεξιάς, η οποία τώρα την απειλεί – δεν έχουν ακόμη καταφέρει να εφαρμόσουν μια πολιτική που θα μπορεί να περιορίζει την επιρροή της Ακροδεξιάς.

Τουλάχιστον, όμως, ανησυχούν και προβληματίζονται.

Τι κάνουμε στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα μάλλον κοιμόμαστε. Θεωρούμε ότι ξεμπερδέψαμε με την Ακροδεξιά επειδή καταδικάστηκε η ηγεσία της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», ή επειδή τώρα απαγορεύτηκε ορθά η συμμετοχή των «Σπαρτιατών» στις ευρωεκλογές και δεν βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

Βαυκαλιζόμαστε με τη σκέψη ότι οι ηγετικές μορφές της ελληνικής Ακροδεξιάς δεν μπορούν να γίνουν ηγέτες εθνικού επιπέδου και δεν βλέπουμε την ουσία που είναι ότι εάν σήμερα υπήρχε μια κάπως πιο «αξιόπιστη» ηγεσία, που να δίνει και μερικά «εχέγγυα», θα βλέπαμε την Ακροδεξιά να κινείται ως εναλλακτικός πολιτικός πόλος.

Ακόμη χειρότερα, κάνουμε και εδώ το λάθος να θεωρούμε ότι η απάντηση στην Ακροδεξιά είναι να αρχίσουν και τα κόμματα διακυβέρνησης να χρησιμοποιούν μια ρητορική του τύπου «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», κάτι που στην πραγματικότητα απλώς ενισχύει την Ακροδεξιά.

Γιατί ούτε μια κεντροδεξιά που γίνεται όλο και πιο νεοφιλελεύθερη και συνάμα όλο και πιο αυταρχική, ούτε μια κεντροαριστερά που αποκόπτεται από τις αξίες της στο όνομα της «κυβερνησιμότητας» μπορεί σήμερα να αποτελέσει αντίπαλο δέος στην Ακροδεξιά.

Τι πρέπει να γίνει

Σε πρώτη φάση πρέπει τα κόμματα του «συνταγματικού τόξου» να καταλάβουν τι έχει γίνει στην κοινωνία και μερίδα του κόσμου στρέφεται στην ακροδεξιά.

Αφενός μεν κάποιοι συμπολίτες μας είναι όντως αυτής της ιδεολογίας. Είναι λάθος να θεωρούμε πως δεν υπάρχει μεγάλη μερίδα Ελλήνων που δεν είναι ακραίοι.

Επίσης είναι ψήφος διαμαρτυρίας, η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος. Μπορεί να είναι και οι ίδιοι άνθρωποι που είναι κατά των εμβολίων, ή πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας.

Φυσικά υπάρχει (σε επίπεδο ευρωεκλογών) και το κομμάτι των δυσαρεστημένων πολιτών που είτε θέλουν να στείλουν μήνυμα τύπου «πράξτε καλύτερα» ή δεν ολοκληρώθηκε κάποια προεκλογική δέσμευση (ρουσφέτι;).

Ωστόσο για να είμαστε δίκαιοι πρέπει να αναφέρουμε πως τα χρόνια της κρίσης ο κοινωνικός ιστός διερράγη, ο κόσμος υπέστη μία βίαιη φτωχοποίηση κι αυτή τη στιγμή βλέπει την οικονομική του δύναμη να εξαντλείται από την ακρίβεια.

Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο των Financial Times.

Πράγματι, η ελληνική οικονομία πετυχαίνει θετικές επιδόσεις μεταξύ των καλύτερων στην ΕΕ, ξεκινά το άρθρο των Financial Times, επισημαίνοντας όμως το παράδοξο: Την ίδια ώρα που η χώρα καταγράφει πράγματι μεταξύ των καλύτερων πρόσφατων επιδόσεων στην Ευρωζώνη, έχει γίνει και η φτωχότερη μεταξύ αυτών.

Αυτοί οι πολίτες είναι οργισμένοι και κάπου πρέπει να διοχετεύσουν την οργή τους.

Αν δεν βρεθεί λύση στη φτώχεια… δύσκολα θα πειστούν πως υπάρχει λύση στο «συνταγματικό τόξο».

To βασικό είναι η αποχή

Η ακροδεξιά ενισχύεται όσο οι δημοκρατικοί συμπολίτες μας δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν.

Η αποχή – αδιαφορία ενισχύει πάντα τους μικρούς διότι απέχουν όσοι ψηφίζουν τα μεγάλα κόμματα συνήθως.

Η αποχή δεν είναι ψήφος διαμαρτυρίας, είναι έμμεση ενίσχυση σε όποιον ψηφίζει κάτι διαφορετικό από εμας. Αν δεν ενισχύουμε αυτό που θέλουμε, το αποδυναμώνουμε.

Αυτό που χρειάζεται είναι να υπάρξει ξανά μια αριστερή προοδευτική παράταξη ικανή να συνδυάζει την υπεράσπιση της δημοκρατίας με την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά και σε θέση να επικοινωνεί πραγματικά με τα πιο λαϊκά στρώματα.

Θα πρέπει η κεντροδεξιά να βάλει ανάχωμα στον λαικισμό της ακροδεξιάς και να εφαρμόζει οικονομική πολιτική που να μην απέχει από τα προβλήματα του λαού. Χωρίς επίσης να προσπαθεί με σκλήρυνση της ρητορικής να γοητεύσει τα ακραία στοιχεία του πολιτικού φάσματος.

Αν δεν γίνουν αυτα θα παρακολουθήσουμε την εκκόλαψη του «αυγού του φιδιού».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *